Just watch it

Impeachment Declaration

ՍԵՐԺ ՍԱՐԳՍՅԱՆԻ ՊԱՇՏՈՆԱՆԿՈՒԹՅԱՆԻՐԱՎԱՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՀԻՄՔԵՐԻ ՀՌՉԱԿԱԳԻՐ

Impeachment Declaration

Another Beauty...

This one thanks to Arman Veziryan (with permission).

Some favorite pics

There are a ton of pictures floating around the web from the recently started around the clock demonstrations started by HAK, right after the September 30 demonstration. A friend sent me some more photos...

These I love because they highlight the absurdity - the regime is so desperate to suppress any- and everything, that they've shut down the cafes on Liberty Square, including the bathrooms, so peaceful protesters can't use the bathrooms. I'd be unbelievably upset if i were one of those cafe owners or workers - that's good business they're shutting down!
These cafes would usually be pretty packed on the weekend, but they were shut down, and look quite deserted...

















My friend also sent me this one below, which i think is likely my favorite so far, because of the explanatory caption that came with it:

Apparently, the man with the beard had witnessed the events of March 1-2, 2008, and had vowed to keep his beard until justice was done.












A close second, though, is this picture of my good friend, Bazaz, thanks to epress:

The Red Beret's name is Tigran Avetisyan... just look at the marks

A couple of sources today gave the story of what really happened last week when 7 youth oppositionists were beaten and taken to jail - 4 were released on parole/signature, 3 will remain in prison for at least the next 2 months. Now, the infamous Alik Sargsyan of the police, gave his own explanations, and then said, I know people will believe me. Right. Because you've been so trustworthy in the past.

Well, as it turns out, he's wrong again. He stated the whole thing started with someone and their unmuzzled dog; he also claimed the youth were drunk, and one of the police was injured/attacked by the youth and had to be taken to the hospital. Now we're getting a different story - there was no dog, the youth weren't drunk (they passed a breathalyzer test at the police station), and well... here's the story:

Artak Karapetyan noticed some Red Berets illegally searching a citizen, approached them, and asked to be a witness. The conversation was polite until Tigran Arakelyan approached. At that point, one of the Red Berets noted, "Hey, I recognize this guy, these guys are Levonakans," after which the argument started. At that time, five other HAK youth who were walking in the area approached the group, curious about all of the police and Red Berets who had gathered there.

Here is what they saw. Tigran Arakelyan was on the ground, and one of the red berets had his boot on Tigran's head, and Tigran's foot in his hand; two other Red Berets were striking him while he was down. When the other five tried to calm the situation, the Red Berets became violent towards them. The beating continued while the seven were in handcuffs. The 7 youth were put in 4 police cars, and Tigran Arakelyan and Vahagn Gevorgyan were in the same car...

Vahagn explained today what really happened in the car. The Red Beret began to choke Tigran while he was handcuffed, to the point where Tigran was half unconscious. Even the driver of the car and policeman noticed what was happening, that it was very likely that Tigran could die, and the driver pulled over - somehow the driver, the plainclothes policeman and Vahagn (to the extent that he could help while handcuffed) were able to get the Red Beret's hands off of Tigran's neck. When they started moving again, the Red Beret went again for Tigran's neck, trying to choke him, and it seemed to everyone in the car, that he was trying to to choke Tigran to death. In his struggle to move his neck out of reach and away from the Red Beret who was trying to choke him, Tigran's head hit the Red Beret's face.

That Red Beret's name is Tigran Avetisyan.

The beatings of the youth continued not only in the cars, but also at the police station.

The above is a roughly summarized translation of the azatutyun article, with a few points from the recorded bits as well.

So, where does that leave us? If, like Alik Sargsyan, someone wants to doubt this story, then the most logical place to start is the story of the choking. Because regardless of what someone does or says, there is no justification for a Red Beret stomping on someone's head, then trying to choke a (handcuffed) citizen. So, if he was choked, there should be marks on his neck, right? Well... take a look for yourselves... A video was taken of the youth when they were taken to the police station... Unfortunately, the video doesn't focuse on Tigran's neck, but I pulled some stills at different angles of his neck:






That about says it all.

Oh, again, that Red Beret's name is Tigran Avetisyan. So, whether Alik Sargsyan was 'misinformed,' or otherwise, there is a name to those choking hands.

Now, dear, dear, misinformed(?) Alik Sargsyan.... what're you gonna do about it? And what's stopping you from doing anything about it?

And why on earth are the three youth still in prison?

"Our home is the struggle; we have no home other than the struggle"

"As long as the Republic of Armenia has not rid itself of the criminal regime, as long as it has not become a happy and joyous country, our home is the struggle, we have no home other than the struggle"- N. Pashinyan, on the occasion of the release of 3 of the 7 youth oppositionists - Areg Gevorgyan, Davit Kiramijyan, and Sahak Muradyan. A fourth, Vahagn Gevorgyan, was released a little while later.

It was barely over two months since the last remaining political prisoners in Armenia had been released - apparently it was too long for this regime... they had to go and get some more.

3 are being kept in detention for 2 months - Tigran Arakelyan, Artak Karapetyan, and Sargis Gevorgyan. All 7 are charged with hooliganism and assaulting officers.

And for those who still haven't seen the video evidence of the wounds inflicted on the youth by the police:

And for a great interpretation/representation of Police Chief Alik Sargsyan's response, see Teymurazyan's post on it!

Video for 2 August

This is the first time I remember seeing an ad for one of the upcoming meetings. I think its a good approach, on many levels. And well done, too.

There you are...

Some people had been wondering where Bazaz was recently, I know I have. How could I not? But he has reared his head... Below is some information that was circulating a few days ago, and here is an article from epress (Armenian, English):

Հունիսի 25-ի երեկոյան, ժամը 21:00-ի սահմաններում Հայ Ազգային Կոնգրեսի 4 երիտասարդ ակտիվիստների հանդիպումը Երևանի փոխոստիկանապետ Ռոբերտ Մելքոնյանի և Երևանի ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի պետի տեղակալ Արայիկ Պետրոսյանի հետ ավարտվել է Կոնգրեսի անդամներին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելով: Որից հետո Կենտրոնի ոստիկանապետ Սարգիս Մարտիրոսյանը և նրա աշխատասենյակում գտնվող Երևանի փոխոստիկանապետ Ռոբերտ Մելքոնյանը Երևանի ՊՊԾ գնդի հրամանատար Վալիրի Օսիպովի և Կենտրոնի փոխոստիկանապետ Արայիկ Պետրոսյանի ներկայությամբ սպառնացել են Հայ ազգային կոնգրեսի ակտիվիստներին:

[from epress] According to a new audio recording that has appeared on YouTube, what sounds to be Yerevan Deputy Police Chief Robert Melkonyan and Kentron (“Center”) Police Chief Sargis Martirosyan are heard threatening detained Armenian National Congress (HAK) activists. In the clip (available only in Armenian), the senior police officials are heard issuing a warning to the young opposition activists regarding their activities ahead of Thursday’s rally.
Recall, at about 8:45 pm on Jun. 25, four youth HAK activists — Sargis Gevorgyan, Vahagn Gevorgyan, Sargis Khachatryan and David Kiramijyan — were picked up by police from the Pushkin–Mashtots intersection while they were distributing flyers announced the Jun. 30 rally and taken to central police division. They were subsequently released at around 9:25 pm.

Here's the video that was put up on youtube:

This one's a beauty...

As I dont get time to read all of the articles I would like to, someone reposted this article on facebook where I luckily saw it. The original is from chi.am. The last paragraph especially just tugs at my heart strings... kudos to the author ՔՐԻՍՏԻՆԵ ԽԱՆՈՒՄՅԱՆ (Kristine Khanumyan) -

ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ԲՈԼՈՐԻՆ ՍԵՓԱԿԱՆ ԱՐՇԻՆՈՎ Է ՉԱՓՈՒՄ

Իսկ հասարակությունը կապ ունե՞ր երիտթուրքերի

հետ ձեր ախպերության հետ

Ինչպես երեւում է` Հայ Ազգային Կոնգրեսի հատկապես վերջին հանրահավաքից հետո, երբ իշխանությունները փաստացի հաստատեցին, որ պատրաստ են ընդդիմության հետ գնալ երկխոսության, Դաշնակցությունը լուրջ տվայտանքների մեջ է ընկել։ Դաշնակցության ներկայացուցիչները մեկը մյուսին հերթ չտալով փորձում են ամենատարբեր ձեւերով մեղմ ասած «հարամել» հնարավոր այդ երկխոսությունը։

Երեկ, օրինակ, դաշնակցական պատգամավոր Արծվիկ Մինասյանն անդրադառնալով երկխոսությանը` ոչ ավել, ոչ պակաս հայտարարել է, թե «իրենք, (այսինքն` ընդդիմությունն ու իշխանությունները-հեղ.) վաղուց էին երկխոսում, շախմատ խաղում, փոխադարձաբար գովերգում իրար, բայց դրա հետ հասարակությունը որեւէ կապ չունի։ Մյուս կողմից էլ լավ է, որ ՀԱԿ-ն ու իշխանությունը երկխոսում են։ Հասարակության աչքերը բացվում են, եւ նա տեսնում է, որ ՀԱԿ-ն ու իշխանությունը շատ ու շատ հարցերում միանման են մտածում։ Բայց պետք է նշել, որ շատ ու շատ հարցերում նրանց մոտեցումները չեն համապատասխանում մեր ազգային շահերին»։

Այսպես ուրեմն, բանից պարզվում է` հասարակությունը ընդդիմության հետ կապ չունի, կապ չունի այն երկխոսության հետ, որը ընդդիմությունը հասարակության անունից եւ հասարակության համար վարելու է իշխանության հետ։ Թերեւս` ըստ դաշնակցականների, հասարակությունը կապ ունի Դաշնակցության հետ։ Բանից պարզվում է նաեւ, որ ընդդիմությունը չի մտածում ազգային շահերի մասին, եւ մտածողը թերեւս Դաշնակցությունն է։ Ըստ երեւույթին, Դաշնակցությունը բոլոր քաղաքական ուժերին սեփական արշինով է չափում, երեւի Դաշնակցությունը մտածում է, որ եթե ինքը արդեն ավելի քան հարյուր տարի նման գործելաոճ է որդեգրել, ապա մյուս քաղաքական ուժերը եւս իրենց նման են։ Եվ դա հասկանալի է, ինչպե՞ս կարող է մի կուսակցություն, որը 1908 թվականից եղբայրացավ երիտթուրքերի հետ` թուրքական պառլամենտում մի քանի տեղ ստանալու խոստման դիմաց, եւ միաժամանակ զինաթափելով հայերին ու հրապարակավ հրաժարվելով «Հայ Դատից»` հասկանալ, որ կարող է լինել մի քաղաքական ուժ, որը երկխոսում է ոչ թե սեփական շահի, այլ երկրի եւ ժողովրդի ապագայի համար։ Դա հասկանալի է այն Դաշնակցության պարագայում, որը այդ մի քանի տեղերը ստանալով Թուրքիայի խորհրդարանում` 1909 թվականի Ադանայի կոտորածը, որի ընթացքում 30 հազար մարդ սպանվեց, անվանեց ցավալի թյուրիմացություն` իրենց խղճի վրա վերցնելով այդ մարդկանց արյունը, որը թափեցին դաշնակցականների եղբայր երիտթուրքերը։

Հետաքրքրական է, թե մեր ազգային շահերի հետ որքա՞ն կապ ունի դաշնակցականների կողմից նույն ժամանակ թուրքական խորհրդարանում քրիստոնյաներին բանակ զորակոչելու մասին օրենքին կողմ քվեարկելը, որը պատճառ դարձավ, որ 1915-ից առաջ արդեն մոտ երկու հարյուր հազար երիտասարդներ զորակոչվեն բանակ։ Եւ ավելին, արդեն կոտորածի տարիներին նույն դաշնակցականները մինչեւ վերջին պահը ստանձնել էին բանակից դասալիք հայ զինվորին բռնելու եւ թուրքական բանակ վերադարձնելու դերը։ Հետաքրքիր է, թե մեր ազգային շահերի հետ որքա՞ն կապ ունի 1918 թվականին Դաշնակցության կողմից Օսմանյան Թուրքիայի կառավարությանն ուղարկված հեռագիրը, որտեղ դաշնակցականները թուրքական իշխանություններին` հանուն բարեկամության իրազեկում էին, որ «Անդրանիկ փաշան խուսափել է ՀՀ կառավարությունից, իմանալով, որ զինվորական դատի պիտի ենթարկվի մեր զինվորական մինիստրին չենթարկվելու համար եւ որ Անդրանիկը տաճկահպատակ հայերից կազմել է առանձին զորաբանակ, նպատակ ունենալով անցնել Ջուլֆայի կամուրջը եւ Խոյի ու Սալմաստի շրջանում միանալ Վանից նահանջող ժողովրդին»։ «Նա մտադիր է ուժեղ բանակ կազմել, ստեղծել սեպարատ պետություն եւ հարձակվել ձեր վրա։ Խնդրում ենք միջոցներ ձեռք առնել` նրանց վերջնականապես ջախջախելու համար»,- գրված էր այդ հեռագրում։

Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ 20-ական թվականներին կնքեցին «Պրոմեթեւս» կոչվող դաշինքը` Թուրքիայի եւ Ադրբեջանից փախած մուսավաթականների ու Կովկասի լեռնականների Թուրքիայի ներկայացուցիչների հետ` Թուրքիայի հովանու ներքո այդ տարածքները անկախացնելու վերաբերյալ, ինչը փաստացի ուղղված էր Խորհրդային Հայաստանի հասարակության դեմ։ Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին անցել էին ֆաշիստական Գերմանիայի կողմը եւ անգամ պատերազմում էին ԽՍՀՄ-ի դեմ։ Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են նաեւ, որ 1950-ական թվականներին կատարեցին ամենազզվելի քայլը` պառակտեցին հայ եկեղեցին` իրենց հովանավորության տակ հիմնելով Անթիլիասի նոր կաթողիկոսությունը, ինչի արդյունքում սփյուռքահայ բոլոր գաղութներում առաջացան զուգահեռ միություններ, կրթօջախներ, այլ ազգային կազմակերպություններ, որոնք սուր հակամարտության մեջ մտան իրար հետ` այդպիսով պառակտելով Սփյուռքը։

Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ հենց իրենք ամենասուր պայքարը ծավալեցին ղարաբաղյան շարժման տարիներին եւ շարժման դեմ` եւ ընդհուպ մինչեւ անկախության հանրաքվեն պայքարում էին անկախության գաղափարի դեմ։ Դե իսկ այն, թե ինչպես էր պատերազմի տարիներին Դաշնակցությունը հանրահավաք անում Երեւանի կենտրոնում, բոլորն են հիշում։ Բոլորն են հիշում նաեւ, որ արդեն քանի ընտրություն Դաշնակցությունը ընտրությունից առաջ դառնում է ընդդիմություն, ընտրությունից հետո` կոալիցիայի մաս։ Փաստորեն նորմալ է, որ այս ճանապարհն անցած կուսակցությունը անկեղծորեն չի կարողանում հասկանալ, որ Հայաստանում կարող է լինել այնպիսի քաղաքական ուժ, որը մտածում է ոչ թե սեփական շահի, այլ երկրի եւ ժողովրդի ճակատագրի մասին։

I would just add the following - Let's also remember that at that time (in reference to the last parargraph), the ARF was urging its supporters and sympathizers in the US to contact/fax their representatives to deny aid to Armenia.

That's quite some nationalism, there, isn't it?
Thanks guys. Don't know what the Armenian nation would do without you. Really.

May 31, Liberty Square, Yerevan

Livestreaming from

1in.am

1inam on livestream.com. Broadcast Live Free

and


Azatutyun

azatutyun on livestream.com. Broadcast Live Free

What are our options?

After much pondering and talking with friends, I have yet to come to a definitive conclusion about the ongoing political issues in Armenia – most important among which are the morphing relations between the various parties. But I’ve managed to break it down in a way that makes sense to me.
I think there are three main ways to deal with the situation in Armenia – so here it goes:

1) Do nothing. The default – over time, if there are dwindling numbers at demonstrations (regardless of who holds them), if there is a feeling of loss of hope, faith, energy, whatever, this is what happens: Nothing. Things continue as they are.

2) Do everything. Outright revolution. People are tired of increasing prices, corruption, army deaths, mass emigration, oligarchs – you name it. Some critical number gathers, and then use drastic means to oust the criminal-oligarchic regime. Violence and bloodshed included. They’re gone, but then who takes over, how is that decided? Is there a new system in place that will work automatically? Are there examples in recent or historical times where revolution is followed quickly and easily by a system that works, without years of continued work/dedication for change? And, in Armenia’s case, now, do we have the manpower for revolution? Are there enough people to do that, willing to risk everything?
It’s pretty obvious that I think neither of these are an option right now. So we’re left with…

3) Something in the middle. But what is that? I suppose it’s every form of pressure to get what you want to happen except physical – financial, social, psychological, and it may include discussion. So, while option #1 is basically the lack of any goal, and option #2 just requires a goal of immediate, drastic change, option #3 requires specific goals and targets that keep in mind the ultimate goal - which for me, is regime change for the purpose of improving the wellbeing of the citizens of Armenia, and ensuring the safety and security of Armenia. Once we have those specific proximate goals, then we work towards them. And if we reject #2, then is there any other way to institute regime change than by new elections?

And that’s where we are now. The only realistic and consistent demands I’ve seen put forth are by HAK. They’ve got a set of goals, prioritized as a precondition to discourse with Sargsyan, and are already partway through the prioritized ones.

Now, this is where things get difficult. There a lot of rumors nowadays that HAK has already started to discuss deals with SS, even before the 3 goals are complete. I don’t think this is the case. I think as many have pointed out, they’re playing chess, trying to force each other’s hands. Once the 3 priorities are met, only then will true discussions start.

And why is Sargsyan interested now? Increasing internal and international pressure, for one. Ditord concisely outlined some of the similarities between SS and LTP in areas where SS could really use LTP’s help – especially with regards to NK, Turkey, and internal policies.

So what happens if SS and HAK start to talk, and demands continue to be met? Might the two- working in opposition to each other but moving forward - be able to make a serious dent in the oligarchies in place, in the corruption, in establishing stability, and solving so many of the other problems? Is it possible to even work with SS to get rid of the oligarchies when he himself is so heavily mired in them? Is there a way to have free and fair elections when this regime is still in power (if there isn’t, and there are no alternative mechanisms as I asked in #3, then we’re stuck)?

And IF the answer to these is yes, and negotiations start and progress continues, then I am left asking myself if I’m okay with that IF it means Sargsyan gets off scot free, as thinking ahead, that is one possible outcome – Sargsyan’s freedom for true change and progress in Armenia. Because my first reaction, to tell the truth, to the idea of Sargsyan getting away with everything, was one of severe nausea. But the more I think about it, the more I think, let’s keep in mind the ultimate goals, and the options ahead of us. And if our ultimate goals are for the people and Republic of Armenia, then while I really think Sargsyan deserves something drastically opposite to getting off scot free, the trade may be worth it – maybe I’m more willing to compromise for the “good” of Armenia than my initial gut reaction. And, by the way, for me that “good” includes bringing Kocharyan to justice for March 1.

In the meantime, this is what we have. None of the options or players today are perfect. But, I don’t see any other way than the steps being taken by HAK now. As disappointed as part of me was that on April 28 there wasn’t more action taken, I think it was a calculated step – Sargsyan has taken some steps, and it needed to be and was acknowledged by HAK. BHK’s statement that they will NOT be supporting HHK in the next parliamentary elections coming so soon after Sargsyan’s order to investigate March 1 was not a coincidence; Sargsyan is paying a price for his move towards HAK. At the same time, he is playing the time card. Everyone is calculating and hedging their bets. Patience is painful but necessary. I keep asking, is there another option, but I have yet to come up with one.

And hey, if some other opposition group can put forth a logical plan and put pressure on the regime and force it to meet their demands, I want to hear about it right now - the more strong, critically thinking opposition groups the better. Nobody is stopping them. But all I’ve seen from the leadership of Zharangutyun so far are “demands” that read like the wish list of an 8 year old diasporan Armenian drawing the tricolor over Massis with crayons, and more rhetoric and hypocrisy from the ARF that’s not even worth detailing.

Every time I go through it in my head, I don’t like the idea of Sargsyan finagling his way out of his guilt, and have infinite questions about how to change things. But given that options #1 and #2 are not acceptable, then pressure and even negotiations are what we have. And for right now, the steps being taken by HAK are the only option I see that will help Armenia down this difficult path.