Don't anger dear Bazaz...

Poor Bazaz, defender of unknown things behind unlocked metal barricades that definitely need indefinite defending for unknown reasons... defending them, in his proud, righteous and definite manner... against those horrific, horrifying, dangerous, scandalous environmentalists...



For some more info: Ակտիվիստները Մաշտոցի այգում մարտի 31-ին (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)


I'm not sure who/what the account "TheOrganizeNow" is, but they posted this on YouTube.
And boy am I glad they did - I was going into Bazaz withdrawal.

Another well said...

Long but a must read from hetq.com:

Թուղթ առ Քրմաց, կամ առա'ջ Հայաստան դեպի կղերաֆեոդալական կարգեր


12:20, 25 հոկտեմբերի, 2011
Փառիսոս Գարդման

Հայտնի միտք է թե Պատմության դասերը չսերտած ազգերին Ժամանակը շարունակաբար է ցավալի դասեր տալիս: Իսկ ազգերը, որոնք Պատմության նվիրած հնարավորությունը չեն ընկալում լրջությամբ և իրենց իսկ զարգացումն են մերժում անցյալի ջրհորի մեջ ինքնասիրահարված երիտասարդի նման հառելով, վատնում են ապագան կերտելու անգին ժամանակը և ստրկացվում այդ իսկ Պատմության կողմից: Այո՛, երկրները, որոնք իրենց ապագան են կառուցում անցյալապաշտության մոլուցքով տոգորված, կորցնում են իրականությունը զգալու ընդունակությունը և հայտնվում վերիրական (սյուրռեալիստական) մի տիրույթում՝ դուրս ժամանակային և տարածական չափումներից: Արդյո՞ք Հայաստանը ևս այդ երկրների շարքում է:

Պատասխանը միանշանակ է դառնում, երբ լրատվական պատուհաններից հառած Հայոց աշխարհի իրադարձություններին ենք հետևում սփյուռքում ապրող հայերս: Եվ երբեմն սյուրռեալիստական պատկերն այնքան վառ ու որդան գունա«գեղություն» է ստանում, որ թվում է թե Հայաստանը ոչ թե մի փոքր երկիր է Երկրի վրա, այլ հարևան համաստեղությունում գտնվող ու իր քրեա-օլիգարխիկ ուղեծրով պտտվող մի մոլորակ:

Վերջին տարիների ահագնացող արտագաղթի, զավեշտական պատահարների, մարտիմեկյան սպանությունների, բանակային «ինքնա» սպանությունների և հանրապետական ջերմոցում բարգավաճած «բեզպրիդելության» կերտած սյուրռեալիստական կտավի առաջին պլանում պայծառանում եկեղեցի-պետություն զույգի պատկերը: Եվ որքան էլ ժամանակակից քաղաքակիրթ աշխարհը տեսական և գործնական ծիրի մեջ ապացուցված համարի, որ ապօրինի է այդ զույգի ամուսնությունը, Հայաստանը օրհնում է այն: Եվ ի՞նչ է սա, եթե ոչ կղերա-ֆեոդալական կարգերի (վերա)հաստատման փորձ: Ավելորդ է անգամ ասել, թե որքան կործանարար է հայ հասարակության համար այս միջնադարության վերադարձը:

Հայաստանյան սյուրռեալիստական կտավի առաջի պլանում տեսնում ենք ահա «Ամենահայոց հովվին», որ Գառների իր հոտը թողած, Գայլերի հետ կերուխումի մեջ է, ու վայելում է Աշխարհը միջնադարյան ախորժակով, մինչդեռ այլ «բարի հովիվներ» վաղուց արդեն սկսել են խնամել Հայոց Գառներին: Եկեղեցի-պետություն այդ զույգի պատկերին նայելիս սարսռում է նաև հայ քրիստոնյան՝ տեսնելով Քրիստոսի Հարս Եկեղեցուն այս աշխարհի իշխանությանը թևանցուկ:

Այո՛, անժխտելի է Հայաստանեայց Եկեղեցու անգին ներդրումը Հայոց մշակույթի գանձանակի մեջ, բայց նույնքան էլ անժխտելի է, որ Եկեղեցին Քրիստոսահաստատ և Սուրբհոգեշունչ իր առաքելության մեջ գնալով ավելի ու ավելի է կորցնում կապն իր ժողովրդի հետ և կտրվում իրեն իսկ սնող արմատներից: Բայց չէ՞ որ Հայ Եկեղեցին հավատացյալ ժողովուրդն է, և ինքն էլ տալիս է եկեղեցականներին իշխանություն իր իսկ հոգևոր կարիքները հոգալու համար: Տերն օրհնեց հովվին տրված այդ իշխանությունը հանուն հավատացյալ ժողովրդի, իսկ Հիսուս այս Աշխարհիս անապատի մեջ իր Ձայնը բարձրացրեց ժողովրդի Հոգին Էութենական արժեքներով լցնելու առաքելությամբ:

Ուրեմն ի՞նչ է, և ավելի ճիշտ ո՞վ Եկեղեցին: Եկեղեցին մե՛նք ենք, ազգի հոգևոր արժեքները ներքնայնացրած ժողովուրդն է, իր տառապած առօրյայից հոգնած և հույսը միայն Երկնային Լուսատուից կախած Հայ Մարդն է: Եվ նրանն է իրեն արժանի Հովիվ ընտրելու իրավունքը, և իր այդ իրավունքի ուժով էլ Եկեղեցու գավթից ներս կատարված որոշումներն էլ պետք է լինեն հավաքական իբրև նշան Սուրբ Հոգու ներկայության:

Այո՛, ամեն մի որոշում, լինի ծխական կյանքին վերաբերվող, հայրապետական նստավայր կառուցելու, թե հոգևորականներին կարգալույծ անելու հրաման, պետք է հիմնված լինի ոչ թե անձնական կամայականության ու փառասեր փափկակենցաղության, ներքին կամ արտաքին հաստափոր «բարեգործ» այրերի դոլարաշունչ կամքի, այլ ժողովուրդի հավաքական ու ժողովական (սինոդալ) մտածողության վրա: Քրիստոնեությունը հոգևոր ժողովրդավարություն է, որ շնորհիվ Հիսուսի, մարդուն և ժողովրդին ազատագրեց կրոնի բռնապետությունից: Ուստի և, հայ բարձրաստիճան եկեղեցականը պարտավոր է խարսխի իր մտածողությունը քրիստոնեական այդ կարևորագույն սկզբունքի վրա, այլապես կդառնա երկրի օլիգարխիկ մաֆիայի պալատական քուրմ, նրա մագնիսականությամբ շարժվող մի մոլորված քարաբեկոր: Հայ կղեր, ու՞ր է Հոգևոր գեղեցկության հանդեպ քո սերը: Ե՞րբ և որտե՞ղ կորցրեցիք Հայոց Եկեղեցուն հարիր նարեկյան ֆիլոկալիկ հոգևորությունը:

Եկեղեցին Հայաստանեայց իր հաստատության մեջ դարձել է ստալինաոճ մենիշխանության և պուտինիստ միակարծության մարմնավորում, ապաժողովրդական կառավարության կրոնի նախարարություն: Կարծես, Հայաստանեայց Եկեղեցու բարձրաչինովնիկ վերնախավը «հոգնել» է աստվածպաշտությունից և, սիրահետելով պետական այրերին, ժողովրդին է վաճառում իրենց համատեղ բիզնեսի արտադրանքը` անցյալապաշտություն: Պարոնացած հոգևորականնե՛ր, ճեմարանական Ձեր կրթության տարիներին չհասկացա՞ք արդյոք, որ Եկեղեցին իր էությամբ ընդդիմությունն է տիրող իշխանության, այս աշխարհում յուր մաքիավելյան բարոյական սկզբունքներով շարժվող պետական իշխանության:

Ձեր «պաշտած» Տիրոջն էլ չհասկացա՞ք, որ չեկավ իր բարոյականությունը պետական կրոն դարձնելու մոլուցքով ներշնչվաց, այլ կայսերական անբարոյականությունը իր բարոյական սկզբունքներով հակադրվելու առաքելությամբ: Չեկավ հրեական ժողովարանների կողքին աշխարհիս խաժամուժին ուտուշ-խմուշաստաներ կառուցելու իրավունք շնորհելու, այլ աշխարհիկ ուտուշ-խմուշը իր Ժողովրդի հետ Հոգևոր Հաղորդության խորհրդապաշտական ընթրիքով փոխարինելու, իշխանությունից կրած Ժողովրդի ցավերը դարմանելու: Դա էլ չհասկացա՞ք: Ապա ո՞րն է լինելու Ձեր առաքելությունը այս գերինֆորմացված դարում: Հայ մարդուն անցյալի ժանգոտաց ու մրուրահոտ գաղափարներով կերակրե՞լը, թե՞ նրան իշխանության ստրուկ դարձնելը:

Իսկ, հայաստանյան սյուրռեալիստական կտավի անկյուներին ուշադրությամբ նայելիս, տեսնում ես այնտեղ ծվարած թշվառ ու հալածված մի Ժողովուրդ, որ քաղցած է Հույսի, Հավատի և Սիրո, տեսնում ես բանակում հոշոտվաց հայ զինվորների հարազատների, որոնք Երկինք են պարզել իրենց կորուսյալ զավակների պատկերները: Իշխանությու՛ն, դու որ անտարբեր չես Քո թշնամիների հանդեպ և նրանց մեղադրում ես Հային անվերջ ատելու համար, բայց քո հանցագործ անտարբերությամբ ինքդ ես հոշոտում Հայի պաշտպանին:

Վա¨յ Ձեզ հայոց որդեկորույս մայրեր, ի՞նչ սրտով եք նայել զինվորա-կղերական շոու-շքահանդեսին, այդ նույն բանակի, որ կործանեց Ձեր զավակներին «չմոյա-գողականության» իր թունավոր մթնոլորտում, և նույն եկեղեցու, որ կույր է ձևանում՝ հոգով ճարպակալած գեներալիտետի ու վայրագ սպայակույտի ոճիրները չտեսնելու համար։ Դալիական սուրռեալիստական երևակայությունն անգամ անզոր կլիներ պատկերել կոմունիզմ կառուցողի խրոխտ դոփյուններով քայլող հայ կղերին, որ Քրիստոսի լուծը խորհրդանշող իր իսկ փորուրարն աքացի տալով և հայացքը զույգ «կայսրիկներին» հառած, անցավ հանրապետության հրապարակով: Եկեղեցին Ժողովրդի խղճի Ձայնը պետք է լինի, այլ ոչ թե ստրկատիրոջ խամաճիկը: Հարևան աստվածպետական երկրում անգամ, մոլլաները, սեփական արժանապատվության գիտակցումից ելնելով, նման ստրկամտություն չեն ցուցաբերում ... Ամոթ՛:

Հայ կղերը բանակու՞մ, թե՞ բանակային տրամաբանությամբ շարժվող հայ կղեր, որ «մի սպանի՛ր» պատվիրանի և եղբայրական սիրո քարոզի փոխարեն հայ բանակ մտավ այնտեղ տիրող «կաստայացումը» իր լրմանը հասցնելու և իրավազուրկ հայ զինվորին ու երկրի քաղաքացուն իր իսկ դավանած ստրկամտությունը սովորեցնելու նպատակով: Այո՛, կղերական-բրահմանը բանակում սկսեց զինվորին իր սոցիալական կշռի և «դուխի» համաձայն զորամասում իր տեղն ու դիրքը ցույց տալու վեդայական առաքելությունը: Ունևոր «վայշնավյան խավին» բաժակաճառակից «կղերա-բրահմանը» սկսեց խեղճ «շուդրա-անդիպչելիներին» նախատել աղքատ ու հալածված լինելու, հաստաբազուկ «քշատրի-վարդանմամիկոնյան» ազգային կուռքի պատկերին չհամապատասխանելու համար: Այո8, հայոց բանակում կղերի ներկայությամբ և նրա իսկ ձեռքով էլ օրհնվեց անարդարության և անպատժելիության այս մթնոլորտը, որին զոհ է դառնում ազգի զինվորը, որից հոգնած իր երկիրն է լքում արժանավոր հայը:

Վերադարձ դեպի կղերա-ֆեոդալական կարգե՞ր, թե՞ Հայաստանն իբրև Ծուռ հայելիների աշխարհ, ուր պարկեշտ անձի փոխարեն հարգանքի պատվո պատվանդանին է կանգնած արհեստավարժ ավազակը, ուր անառակն է կոչումով բարոյագետ, օրինապահն ամենամեծ օրինախախտ, հոգևորը նյութապաշտեցված, ոստիկանը գողական, գողը ոստիկանացվաց … բոլորն էլ նույն նյութից են, տարբեր՝ միայն համազգեստով:

Եվ այդ առումով որքա¨ն գովելի է լսել համատարած այս «քուչիզմի» դեմ բարձրացող բողոքի ձայնը, ձայնը երիտասարդ խիզախ հայորդիների, որոնք ուխտել են, որ «Չեն լռելու», այլ բարձրաձայնելու են հասարակության սյուրռեալիստական երևույթների դեմ, Նորին Մերսեդեսության քմահաճ կամքի կամ Ձերդ Բենթլիության շքեղապատճուճ կենսակերպի: Այո՛, հանուն Ազատամտության և Արդարասիրության թող երբեք չլռի՛ Գառների ձայնը՝ ընդեմ Գայլերին ընկերակից ու մսագործ դարձած հովիվների:

Ազատասեր նոր սերնդով զորացած Ժողովուրդը կղերական «քադաֆիների» չի հանդուժի և ամենաբարձր գահից էլ խայտառակ վախճանով վայր կիջեցնի։

Explaining the Oligarchy...

An interesting, newer, series on 1in.am... This was the 5th in the series

Pashinyan in Court

This video was put up less than a week ago. I kept hoping it would get transcribed (and even translated), and I'd be able to post it with more info, but no luck.
Its absolutely incredible. Pashinyan uses simple language, simple allegory, satire and comedy, and simple logic, to show just how ludicrous the court system, and the entire regime, is.
I've posted it below, with some very rough transcription and translation of some segments... what I've put there are just a few of the jewels, there are a lot more, but no amount of translation does it justice.




Pashinyan starts out by giving an incredible example of the completely absurdity of the regime and justice system that stands in Armenia today, by giving an overly complicated and completely irrelevant example answer, that would be given by the regime, to the question, is this piece of paper black or white? Then he goes on…

I will do the same experiment with this piece of paper [as an analogy to his jail sentence and amnesty]

The Amnesty says, halve the portion of this paper that has nothing [written] on it
The court says, there is no portion of the paper without anything written on it, and for that reason we cannot halve it.

But in reality, this paper, in its entirety, has nothing on it. That is, the portion of the paper that has nothing on it, is the entire paper. And to halve the portion that has nothing on it is to fold it (folding it), we fold it in equal halves, and honorable court, halve it in equal portions (tearing it in half).

This primitive [concept], my numerous lawyers have been unable to make the ‘Justice System’ of Armenia comprehend this.

It’s not that they cannot make them understand. Our Armenia’s ‘Justice System’ does not understand, cannot understand and wants to act as though it is, excuse the expression, obtuse.

… there is no independent justice system in the Republic of Armenia. If there were, the Republic of Armenia would not be in the situation it is today…

… if there were a lawful government in the Republic of Armenia, honorable court, if there were a lawful government in the Republic of Armenia, if there were a lawful prosecutor’s office, if there were a lawful court [system], if laws functioned in the Republic of Armenia, this court hearing would not be happening; because I would not be at Artik penitentiary, and I wouldn’t have a problem transferring a piece of paper to my lawyer, and the Criminal and Justice Ministry of the Republic of Armenia would not be so depraved as to lie so obviously in front of the Armenian people…

.. my experience had shown me that the judges in this country have a hearing problem…

… the government of this country does not have enough morality to stand face to face and talk ... the government talks to me through its oligarchs, through its courts…

Մեր պայքարը անկասելի է, մեր Հաղթանակը անխուսափելի է

Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը «Արթիկ» ՔԿՀ-ում (տեսագրություն)

Written Statement in Armenian on 1in.am


Epress article: Pashinyan Chronicles: Imprisoned Journalist Spent 2.5 Hours Waiting in Prison Reception (Updated)

They released Ashot Manukyan...One is only the beginning...

They released Ashot Manukyan... My best wishes and gratitude to him and his entire family.

I don't know why he was released... Is there truly effective pressure being placed by internal and/or external forces? Is this related to numerous recent issues of illegal activities and corruption that have come to light recently (Medicare scams in the US, Armenian oligarch ties to Moscow and former Mayor Luzhkov)?

What I do know is that it is not out of the magnanimous benevolence and warm heart of any of the oligarchs of this regime.

And ONE is not enough. ONE is a beginning. Anyone following the events in Armenia knows that this government can make (most) what it wants happen, when it wants.

We will not be silenced by the release of ONE - they must all be released, including Liberty Square, A1plus and Pashinyan.