Killing your own

Video is from Azatutyun



«Սեւազգեստների ակցիա» կառավարության շենքի առջեւ

ՖՈՏՈՇԱՐՔ. «Կախվել է իր հասակից ցածր տեղից…»

You know who hurts and kills their own? When they do not see them as truly "their own."

Male lions taking over a new pride will kill the baby lions.
Step fathers are exponentially more likely to molest and rape their step-children, than real fathers.
In warring tribes/peoples, the winning side will often kill the children and babies from the defeated side.

It is clear that this criminal, oligarchic regime, consciously or not, is flushing out those who are not their own.

Blatantly violate rule of law.
Make the villages unlivable. Increase cost of living, make it out of reach for many.
Make the rich richer, and the poor poorer.
Allow Russia to help many "relocate" out of Armenia.
Imprison, beat, frighten away the dissenters.
Kill your own.

Just had to post it...

After the wonderful article on Haykakan Zhamanak outlining Oskanyan's lies, one by one, quite literally (5/2011)...

Ո՞ւմ է պետք պաթոլոգիկ ստախոսի ներողությունը

Came this article on 1in.am ... I just couldnt resist posting, in full:

«Սիվիլիթասի» ղեկավարը 2004-ին էլ էր պատրաստ «Մարտի 1»-ին (տեսանյութեր)


Օգոստոսյան ամառային հանգիստն անհանգստացրեց WikiLeaks-ը: Ամերիկյան գաղտնի փաստաթղթերի տեղատարափը հայաստանյան իրականության վերաբերյալ նոր լիցք հաղորդեց հայաստանյան հասարակական քննարկումներին:

Ամերիկացի դիվանագետների գրառումները իսկապես առատ էին` հայաստանյան օլիգարխիա, օլիգարխների` ընտրովի թվերի համադրությամբ «գոլդ» պետհամարանիշեր, օլիգարխների հարստահարման հիմնական ոլորտներ, «Հոկտեմբերի 27»-ի գործ, «Իրան-Հայաստան» գազատարի կառուցման խնդիր, «ՌԴ-ից ներմուծված հերթական գործիք՝ Հանրային խորհուրդ», Հայաստանի քաղաքական ճգնաժամ և արտագաղթ, ինչպես նաև` ընտրական, հետընտրական իրավիճակներ և այլն:

Անդրադառնանք WikiLeaks-ի հրապարակած Հայաստանին վերաբերող ԱՄՆ դիվանագիտական մեկ փաստաթղթի, որը վերաբերում է 2004թ. ընդդիմության հանրահավաքները արգելելուն, ճնշելուն և իշխանությունների կողմից իրականացվող քաղաքականությանը, և մասնավորապես «Սիվիլիթաս» հիմնադրամի հիմնադիր, այն ժամանակ ՀՀ ԱԳ նախարար Վարդան Օսկանյանի «գործունեությանը»: Այն, որ Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության հիմնասյուն հանդիսացող այս պաշտոնյան իր տասնամյա իշխանավարման ընթացքում առանձնահատուկ ծառայություններ է մատուցել իր շեֆին` անհերքելի փաստ է, և խիստ հատկանշական էր մասնավորապես նրա «առաքելությունը» Մարտի 1-ից առաջ և հետո, երբ նա նախ լծվել էր ընդդիմության խաղաղ հանրահավաքի մասնակիցներին ի լուր աշխարհի հանցագործ ներկայացնելով, ապա արդարացնում էր Մարտի 1-ից հետո իշխանությունների բոլոր գործողությունները` ձերբակալություններն ու հետապնդումները:

Պարզվում է, սակայն, Օսկանյանն առաջնորդվել է նույն սցենարով նաև 2003-ի նախագահական ընտրություններից հետո: Այսպես, 2004թ. ապրիլի վերջին պատրաստված ամերիկյան փաստաթղթի համաձայն` 2004թ. ապրիլի 27-ին՝ ընդդիմության հանրահավաքից առաջ, Վ.Օսկանյանը հավաքել է ՀՀ-ում հավատարմագրված դիվանագետներին և հանդես է եկել մի շարք ուշագրավ հայտարարություններով: Վ.Օսկանյանի մատուցմամբ՝ Հայաստանն այդ օրերին ապրել է իր պատմության «ամենակրիտիկական պահերից մեկը», և նա կոչ է արել միջազգային հանրությանը` օգնել կառավարությանը կայունություն ապահովելու համար: Վ.Օսկանյանն անգամ նախազգուշացրել է, որ եթե ընդդիմությունը փորձի շրջապատել նախագահական նստավայրը և թույլ չտալ, որպեսզի Քոչարյանը Եվրոպայից վերադառնա և մուտք գործի իր նստավայր, ապա կառավարությունը ստիպված կլինի դիմել Սահմանադրության 55-րդ հոդվածին` «սահմանադրական կարգը վերականգնելու համար համապատասխան միջոցառումներ ձեռնարկելու համար»: Վ.Օսկանյանը հակասահմանադրական է համարել ընդդիմության կոչերը` Ռ.Քոչարյանի հրաժարականի վերաբերյալ, քանի որ ընդդիմությունը, ըստ Վ.Օսկանյանի, «զգուշացրել է, որ այդ նպատակին հասնելու համար կարող է ուժ կիրառել»: Ապա նա շնորհակալություն է հայտնել դիվանագետներին 2004թ. ապրիլի 12-13-ին ընդդիմության հանրահավաքը ցրելուց հետո արված հայտարարությունների համար՝ այնուամենայնիվ նկատելով, որ «միջազգային հանրության հայտարարություններում բացակայում էր կառավարությանը ուժով գահընկեց անելու դատապարտումը, ինչը որոշ ընդդիմադիրների կողմից դիտվել է որպես իրենց մարտավարության հավանություն»:

Նախ հիշեցնենք, որ 2003-ի կեղծված ընտրություններից մեկ տարի անց, երբ մեր հասարակությունը իր քվեն էր տվել ՀԺԿ առաջնորդ Ստեփան Դեմիրճյանին, Ռ.Քոչարյանը երկրորդ անգամ բռնազավթեց իշխանությունը, որից հետո Սահմանադրական դատարանն անգամ ստիպված եղավ որոշում կայացնել` մեկ տարի անց վստահության հանրաքվե անցկացնել: 2004-ին հասարակությունը ընդամենը պահանջում էր ՍԴ կայացրած որոշման իրագործում: Իսկ այն, որ 2004- ին ընդդիմության առաջնորդները` «իրենց նպատակին հասնելու համար կարող են ուժ կիրառել», սա իհարկե լկտի սուտ է: Ընդհակառակը, բոլորը շատ լավ հիշում են, որ այն ժամանակ բոլորը, այդ թվում և ընդդիմադիր թերթերը, ընդդիմությանը մեղադրում, քննադատում էին «սահմանադրական ճանապարհով» առաջնորդվելու համար` դա սխալ մարտավարություն համարելով:

Ինչպես նկատում ենք, Վ.Օսկանյանը նույն ձեռագրով, ինչպես մարտիմեկյան շրջանում էր, 2004- ին ևս լծված է եղել օտարերկրացի դիվանագետների «ուղեղները լվանալով», որպեսզի արդարացնի ոչ լեգիտիմ ճանապարհով իշխանություն զավթած իր շեֆի հնարավոր գործողությունները` «սահմանադրական կարգը վերականգնելու համար համապատասխան միջոցառումներ ձեռնարկելու» քողի տակ: Եզրակացությունը մեկն է` Օսկանյանն ու իր շեֆը 2004-ին նույնպես պատրաստ էին Մարտի 1 իրականացնել` խաղաղ ցույցերի և բողոքի դուրս եկած ժողովրդի դեմ...

Թե ինչ «դերակատարություն» ունեցավ նույն Օսկանյանը Մարտի 1-ին և ինչ ստերի շարան էր ներկայացնում` դա էլ է հայտնի բոլորին: Օրինակ` 2008թ. Մարտի 1-ին նախագահական նստավայրում հրավիրած մամլո ասուլիսում Օսկանյանը նշեց. «Ազատության հրապարակում ընդդեմ ոստիկանության եղել է մեծ դիմադրություն` նաև օգտագործելով սառը զենք, որը ոստիկանությունը արդեն հանրության առաջ ներկայացրեց, հեռուստատեսությամբ դուք տեսաք, և դրա արդյունքում է, որ այդ բախումները ոստիկանության և այդ մարդկանց միջև տեղի են ունեցել»… Ի՞նչ սառը զենք, հետաքննությամբ ապացուցվե՞ց, որ ընդդիմադիրները զինված են եղել կամ մեքենա են հրկիզել, կամ խանութ թալանել...

Մեր հիշողություններում թարմ է ևս մեկ էպիզոդ. նույն մարտիմեկյան մամլո ասուլիսում Օսկանյանը ստեց. «Լուրերն այն մասին` իբր Լևոն Տեր-Պետրոսյանը տնային կալանքի տակ է` չեն համապատասխանում իրականությանը»: Օսկանյանը լրագրողներին պարզաբանել էր, թե` անվտանգության հետ կապված հարցերի ապահովման համար Լ.Տեր-Պետրոսյանն իր առանձնատուն է տարվել` իր շահերից ելնելով. «Իհարկե, Լ.Տեր-Պետրոսյանի կողմից ցուցաբերվել է դիմադրություն, սակայն նա տարվել է իր առանձնատուն, որտեղից կարող է հանգիստ դուրս գալ»: Որ Օսկանյանի այդ հայտարարությունը բացարձակ սուտ է, կարող են վկայել Մարտի 1-ից հետո Լ.Տեր-Պետրոսյանին այցելող դիվանագետները, ովքեր նույնպես խուզարկվում էին (Մարտի 1-ի առավոտվանից Լ.Տեր-Պետրոսյանի առանձնատան դարպասները հսկում էին ոստիկանության աշխատակիցներ), և բացի այդ` ինչպե՞ս պետք է Լ.Տեր-Պետրոսյանը «հանգիստ դուրս գար» տնից, եթե կալանքի տակ էր գտնվում...

Այս մարտին Օսկանյանը հանդես եկավ մի ուրիշ ցնցող հայտարարությամբ` նշելով, թե Ս.Սարգսյանը պետք է ազատի «բանտարկյալներին», այն դեպքում, որ Օսկանյանի ղեկավարած իշխանությունը դեռ Մարտի 1-ից առաջ էր սկսել Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիմակիցների բնակարանների խուզարկություններն ու ձերբակալությունները... Հիշեցնենք, որ մինչև Մարտի 1-ը ձերբակալվել էին Գագիկ Ջհանգիրյանը, Վարդան Ջհանգիրյանը, Սմբատ Այվազյանը, Պետրոս Մակեյանը, Աշոտ Զաքարյանը, Մյասնիկ Մալխասյանը, Խաչատուր Սուքիասյանի թիկնազորի անդամները, իսկ արդեն մարտի 21-ին հայտնի էր, որ ձերբակալված են շուրջ երկու հարյուր ընդդիմադիրներ: Մինչդեռ մարտի 1-ի նույն ասուլիսում Օսկանյանը հայտարարում էր, թե` «որևէ քաղաքական գործիչ ձերբակալված չէ», «ձերբակալված քաղաքական դեմքեր չկան», սա այն դեպքում, երբ մարտի 1-ին արդեն հայտնի էր, որ ձերբակալված են ՀՀ նախկին վարչապետ Հրանտ Բագրատյանը, ՀՀՇ վարչության անդամներ Արամ Մանուկյանը, Դավիթ Առաքելյանը, Լևիկ Խաչատրյանը, Հովհաննես Ղազարյանը, Վահագն Հայոցյանը, Աշոտ Մանուկյանը, «Այլընտրանք»-ի անդամներ Դավիթ Մաթևոսյանը, Վարդգես Գասպարին, ինչպես նաև Մուշեղ Սաղաթելյանը և այլոք…

Եվ նման բազմաթիվ այլ օսկանյանական ստեր: Ո՞րը վերհիշես... Ահա այս մարդն այսօր Ռ.Քոչարյանի «վերակենդանացման» գործին է լծվել և սեպտեմբերից իր «Սիվիլիթաս»-ով հավակնում է «ցիվիլ» դասեր տալ մեր հասարակությանը վեհ ու բարձր գաղափարների ու արժեքների մասին, և եվրոպացիների աչքում «ցիվիլ» դեսպան երևալ: Մի մարդ, որ հանգիստ կարող էր հավասարը հավասարի հետ ոտք գցել, օրինակ, Սադամ Հուսեյնի մերձավորներից մեկի` Իրաքի նախկին ԱԳ նախարար Թարիք Ազիզի հետ, ով, ինչպես հայտնի է, դատապարտվեց ցմահ ազատազրկման` մեղադրվելով Սադամի կառավարման շրջանում շիա- մահմեդականների նկատմամբ հաշվեհարդարին մասնակցության մեջ, ապա նույն հանցագործության համար դատարանի կողմից դատապարտվեց մահապատժի:

Explaining the Oligarchy...

An interesting, newer, series on 1in.am... This was the 5th in the series

Unity, Solidarity, and Principles, Giro?

I wasn't going to further expand on my thoughts on the ARF in the previous post, when I was astounded by the call for unity and solidarity and principles that the ARF's Giro Manoyan made in criticizing the US Western Region ARF's refusal to celebrate the 20th anniversary of Armenia's independence with Serge Sargsyan. I said that because i've been quite clear in the past on my feelings about the ARF. But, I would like to add a few things, nay, ask a question or three or more...

Where was the dedication to unity and principles and solidarity in the 1990s, when:

--the ARF In Armenia would not even address the First President of the Republic Levon Ter-Petrosyan as "President"

--the ARF In Armenia and abroad would write articles and spread rumors slandering the person and family of then President Levon Ter-Petrosyan

--pictures of LTP were used as target practice in ARF youth camps in the Unites States

Just a few questions. Because, I'm having some trouble understanding what you mean by unity and principles and solidarity... Where were these concepts when LTP was president, and why are they so important when Sargsyan is president? Well, we know the answer to both of these already...

...Or was it "solidarity" with the peacefully protesting Armenian People of Armenia and Karabagh when, in the Joint Communique of the ARF (along with the SDHP and the Ramgavars) in October, 1988, when the Karabagh issue was boiling, when the strength, momentum and unity of the people was undeniable, and the future held so many possibilities and dreams, including independence-- that October 1988, just 8 months after the Sumgait Pogroms, the ARF wrote:

"We also call upon our valiant brethren in Armenia and Karabagh to forgo such extreme acts as work stoppages, student strikes, and some radical calls and expressions which unsettle the law and order of the public life in the homeland and subject to heavy losses the economic, productive, educational and cultural life as well as the good standing of our nation in its relations with the higher Soviet bodies and also with the other Soviet republics. These zealous attitudes also provide the fodder for the ulterior motives of the enemies of our people."

There's clearly some type of unity and solidarity going on here, but it clearly isn't with the people of Armenia, and hasn't been for a long time. The statement by the Western Region ARF is the first, or among the first, that might possibly be a step in the right direction (but see my previous post).

And if there are any western region ARFers reading this, here's a recommendation, if truly you're interested in justice, democracy, and human rights in Armenia - use your vast network and start signing and disseminating the Petition to Free Tigran Arakelyan. That would be a good start.

And, with regards to the other undersigners of the Communique, well, the SDHP has redeemed itself, and the Ramgavars, well... does anyone even know what they're up to these days?

Confused, Fascinated, and Titillated by the ARF

I agree with Giro Manoyan, from the ARF Bureau in Armenia. And I agree with the US based ARF.

Sort of, that is, on both counts.

It’s confusing and titillating. But I’d be even more confused (and less titillated) if I were a US based Dashnak or Dashnak-supporter right now. That’s on top of how confused one must be to be a Dashnak in the first place.

Here’s the story. Apparently on Thursday August 18, the Western US office of the ARF made an announcement that they will not be attending the dinner event to be held by the LA Consulate celebrating the 20th Anniversary of Armenia’s independence – an event which Serge Sargsyan himself is planning on attending.

I say apparently, because I can't find the original statement – not on the Asbarez or Armenian Weekly websites, not on the ARFD website, not on the ARF Western US website, and not on the ANCA website. Reports of it are all over the news in Armenia, though.

Why, why the refusal to attend, you may ask. One would think that the ARF, being the nationalistic organization that it is, would jump to the occasion. Well, the only thing I can find is what is on the newspaper sites in Armenia (see Azatutyun, Epress, Tert), and I will quote them directly…

...representatives will not take part in the celebration, in protest against Sarkisian’s track record in office. It said his presence there will “cast a shadow on the idea of independence and denigrate the struggle of our people for the restoration of justice.”

the pan-Armenian party’s chapter described the Armenian president as a “discredited” individual who “tramples democracy and democratic values underfoot” in order to ensure “the reproduction of the criminal regime.”

The statement went on to accuse the Sarkisian government, of which Dashnaktsutyun was a part until April 2009, of committing “blatant human rights violations,” controlling the judiciary and sponsoring “oligarchs that continue to relentlessly plunder our people” in Armenia. It also condemned the government’s conciliatory policies towards Azerbaijan and Turkey.

Whoa, Nelly, whoa!!! Where did this come from, I thought to myself. “Restoration of justice?” “Criminal regime?” “controlling the judiciary,” “human rights violations?” “oligarchs… relentlessly plunder[ing]?”

On the one hand, this is great! Did they suddenly open their eyes, or at least are finally showing publicly that the Western US branch of the ARF is aware of and is acting on at least one smidgen of what is happening in Armenia? But then I searched Asbarez and the Armenian Weekly, the main media mouthpieces of the ARF in the US. I searched for what I would consider to be the main issues pertaining to “plundering,” “oligarchs,” “justice,” and “human rights.” I couldn’t find a single article on the Kiosks, on the 7 arrested youth, on the problems of corruption, the courts, and massive emigration, or on poverty. Do they have other issues in mind? But, alas, as I mentioned, I haven’t yet found the original statements, to help me better understand what else they may in fact have in mind.

What happened that these suddenly are important issues? Sure, last time Sargsyan went to LA, the ARF had a whole bunch of AYFers and others out on the streets chanting against him – but that had to do with Turkish-Armenian relations, nothing to do with March 1, political prisoners, human rights violations, etc… But this time around, somehow, NOT going to the celebration is important enough that they risked upsetting the main ARF office mothership in Armenia, which they succeeded in doing.

This is where things get even more interesting, and yes, titillating. Its very surprising that the Western US ARF would refuse to go to a nationalistic celebration held in Los Angeles, where a person of power such as Sargysan will be present; but it is also very surprising that they would do so on grounds that actually pertain to issues on the ground in Armenia, and not something related to Turkey or Genocide, or their usual topics of interest like what some Congressman said about the Genocide, which Armenian is running for City Council in Glendale, or which Diasporan Armenian camp has a new basketball court. Since when has the Western US ARF made ground issues in Armenia a priority? And enough of a priority, at that, to cause problems between the ARF in Armenia and themselves? Aaah....

But, such tension is a long time brewing, my dear readers.

For the living memory of 99+% of Armenians, the ARF has been centered OUTSIDE of Armenia – various locations in Europe, if I’m not mistaken: Cairo, Athens, and Beirut. It was only after LTP kicked the ARF out that they then reestablished themselves with their main hub in Armenia. But it was okay during Kocharyan, because the ARF was, and still is, very close to Kocharyan. As we know, that regime-friendliness continued when Sargsyan took over, and they were even part of the coalition for a bit. Now they continue to basically be part of the regime, though they play at being opposition. But I can only imagine what type of waves it must have caused the ARF to suddenly have an independent Armenia (which despite the propaganda, they were not so happy about – but that’s for another time), and then to all of a sudden have their point of power shifted from the Diaspora, to Armenia. Imagine all those individual and confused identities that make up the ARF, now with a real, living, breathing Armenia with real living, breathing, Armenians – Armenians who don’t identify themselves as Armenian just because they went to an Armenian high school, or talk about hating Turks and Genocide. The ARF, and most of the Diaspora for that matter, still hasn’t made the transition.

Add to that that at this year’s July ARF Congress, when the new worldwide executive body was elected, not a single US ARF member was elected – the North American representative is from Canada. This is probably the first time in the past 40 or so years that this has happened. How humiliating.

Add to that the following. In the recently released 80+ paged report by HAK on the grounds for early elections, there was a list of all of the corrupt parliamentarians – those who were both MPs and had businesses, which is illegal. Now, the ARF currently has 16 MPs (per their ARF parliament website), 5 of them are listed in the document. This and other corruption in Armenia’s ARF, from what I understand, has been the cause of a lot of concern and tension for the Diasporan ARF folks.

So, perhaps, just perhaps, there is more to the Western US ARF saying no to the celebratory dinner, and their willingness to upset the mothership ARF in Armenia, than the sudden burgeoning concern for human rights in Armenia.

Finally, let’s not forget the equally wonderful response by Giro Manoyan of the Bureau in Armenia, again, citing other sources, as I can’t find the original document anywhere, yet:

“Armenia is facing numerous problems. However, the 20th anniversary cements "our common achievements," says the comment.
"At such high-level functions, we have no right to be guided by personalized relationships and emotional steps in this kind of events,” Manoyan said. “Instead, we must use this occasion to express our unity and consolidation with such events, while remaining faithful to our principles.”

We don’t have the right to be guided by personalized relationships? That’s a new one, Giro. Unity? Faithful to Principles? You and the rest of the ARF have Mikaelian, Zorian, and Zavarian rolling in their graves. I think I’ve made my thoughts on the ARF in Armenia clear before, I need not repeat them here.

We’ve got ARF against ARF here. Will an order be given? If it is, will it be obeyed?

And I still wonder, why this event? Wouldn’t the defection of the ARF Western US have more of an impact if they started actually publishing information on what is really happening in Armenia, and about the regime, rather than boycott an event worth of celebration, because Sargsyan is going? Or maybe this is just the start of a whole new Western US ARF. What about the Eastern branch? I’m just full of questions.

So, I agree with Giro Manoyan, and his (supposed) emphasis on unity and principles. And the ARF is a hierarchical institution, I’m not sure the branches have the right to make such decisions for themselves, just like their individual members don't have the right to think for themselves (but then, if they did that to begin with, they wouldn't be members). And I agree with the (supposed) concern for human rights in Armenia that the Western US branch is expressing.

This is just fascinating. Absolutely fascinating.
And titillating.

Addendum 20 Aug: Lragir published the ARF Western US statement: English Armenian. I still dont see anything about it in the Armenian Weekly or Asbarez, though.

The Red Beret's name is Tigran Avetisyan... just look at the marks

A couple of sources today gave the story of what really happened last week when 7 youth oppositionists were beaten and taken to jail - 4 were released on parole/signature, 3 will remain in prison for at least the next 2 months. Now, the infamous Alik Sargsyan of the police, gave his own explanations, and then said, I know people will believe me. Right. Because you've been so trustworthy in the past.

Well, as it turns out, he's wrong again. He stated the whole thing started with someone and their unmuzzled dog; he also claimed the youth were drunk, and one of the police was injured/attacked by the youth and had to be taken to the hospital. Now we're getting a different story - there was no dog, the youth weren't drunk (they passed a breathalyzer test at the police station), and well... here's the story:

Artak Karapetyan noticed some Red Berets illegally searching a citizen, approached them, and asked to be a witness. The conversation was polite until Tigran Arakelyan approached. At that point, one of the Red Berets noted, "Hey, I recognize this guy, these guys are Levonakans," after which the argument started. At that time, five other HAK youth who were walking in the area approached the group, curious about all of the police and Red Berets who had gathered there.

Here is what they saw. Tigran Arakelyan was on the ground, and one of the red berets had his boot on Tigran's head, and Tigran's foot in his hand; two other Red Berets were striking him while he was down. When the other five tried to calm the situation, the Red Berets became violent towards them. The beating continued while the seven were in handcuffs. The 7 youth were put in 4 police cars, and Tigran Arakelyan and Vahagn Gevorgyan were in the same car...

Vahagn explained today what really happened in the car. The Red Beret began to choke Tigran while he was handcuffed, to the point where Tigran was half unconscious. Even the driver of the car and policeman noticed what was happening, that it was very likely that Tigran could die, and the driver pulled over - somehow the driver, the plainclothes policeman and Vahagn (to the extent that he could help while handcuffed) were able to get the Red Beret's hands off of Tigran's neck. When they started moving again, the Red Beret went again for Tigran's neck, trying to choke him, and it seemed to everyone in the car, that he was trying to to choke Tigran to death. In his struggle to move his neck out of reach and away from the Red Beret who was trying to choke him, Tigran's head hit the Red Beret's face.

That Red Beret's name is Tigran Avetisyan.

The beatings of the youth continued not only in the cars, but also at the police station.

The above is a roughly summarized translation of the azatutyun article, with a few points from the recorded bits as well.

So, where does that leave us? If, like Alik Sargsyan, someone wants to doubt this story, then the most logical place to start is the story of the choking. Because regardless of what someone does or says, there is no justification for a Red Beret stomping on someone's head, then trying to choke a (handcuffed) citizen. So, if he was choked, there should be marks on his neck, right? Well... take a look for yourselves... A video was taken of the youth when they were taken to the police station... Unfortunately, the video doesn't focuse on Tigran's neck, but I pulled some stills at different angles of his neck:






That about says it all.

Oh, again, that Red Beret's name is Tigran Avetisyan. So, whether Alik Sargsyan was 'misinformed,' or otherwise, there is a name to those choking hands.

Now, dear, dear, misinformed(?) Alik Sargsyan.... what're you gonna do about it? And what's stopping you from doing anything about it?

And why on earth are the three youth still in prison?

"Our home is the struggle; we have no home other than the struggle"

"As long as the Republic of Armenia has not rid itself of the criminal regime, as long as it has not become a happy and joyous country, our home is the struggle, we have no home other than the struggle"- N. Pashinyan, on the occasion of the release of 3 of the 7 youth oppositionists - Areg Gevorgyan, Davit Kiramijyan, and Sahak Muradyan. A fourth, Vahagn Gevorgyan, was released a little while later.

It was barely over two months since the last remaining political prisoners in Armenia had been released - apparently it was too long for this regime... they had to go and get some more.

3 are being kept in detention for 2 months - Tigran Arakelyan, Artak Karapetyan, and Sargis Gevorgyan. All 7 are charged with hooliganism and assaulting officers.

And for those who still haven't seen the video evidence of the wounds inflicted on the youth by the police:

And for a great interpretation/representation of Police Chief Alik Sargsyan's response, see Teymurazyan's post on it!

Another set of 7 political prisoner for Armenia

1. Ընդդիմության հաջորդ հանրահավաքի օրը տրանսպորտի խափանումներ չեն լինի. Հարությունյան

(roughly translated) Harutyunyan: There will not be obstacles to transportation during the next opposition demonstration.

Oh... so you now you admit there have been... well... some obstacles... perhaps??

2.

ՀԱԿ–ի 7 ակտիվիստներ բերման են ենթարկվել ոստիկանություն

ՀԱԿ-ի 7 ակտիվիստներին ձերբակալեցին և տեղափոխեցին ոստիկանական բաժնից

3. Just in case you can't find it elsewhere - the 85 page document - HAK statement on the grounds for holding preterm presidential and preterm elections

Video for 2 August

This is the first time I remember seeing an ad for one of the upcoming meetings. I think its a good approach, on many levels. And well done, too.

Worthwhile find on Facebook...

I saw this on facebook, and with permission from the author, am reposting it here:

Moving Beyond Sticks and Stones / Գուցե, խո՞սքն է հզոր մահակից

For some time now there has been quite the raucous over the Armenian National Congress’ (ANC) willingness to engage the authorities in dialogue. While the ANC has remained steadfast in its position that any such dialogue would necessarily revolve around the issue of snap elections, this “chess game” drew the ire of more radical-minded oppositionists who consider any type of dialogue with the authorities as indicative of the ANC’s “selling out” of “the people,” or in the least, its willingness to compromise it's principles for the sake of political expedience.

At first glance, they seem to have a point. If Serge Sargsian and his “cronies” are intent on fabricating elections and perpetuating the current kleptocracy, then what’s the point of appeasing these self-appointed leaders, allowing them to further perpetuate their ongoing abuses of nation and state? Such linear thinking, however, is why we find ourselves in this bind to begin with. Political engagement does not take place in a vacuum. That the ANC and the authorities are moving closer to dialogue is not without context, and more importantly, does not contradict the ANC’s founding principles. For other political actors to claim otherwise is ill-informed at best, disingenuous at worst.

Speaking on behalf of “the people,” some seem to advocate a zero-sum strategy as the only acceptable means of communication with the ruling regime. These forces maintain that a non-cooperative, revolutionary movement is the only morally and ethically responsible choice available to the ANC. Supposedly, this is the will of “the people.” However, just who are these “people” these forces seem to be referring to? How do we know this is what “the people” want? Where are they? Where are their leaders? Why aren’t they being organized? And, if they are, why aren’t they occupying Liberty Square and demanding with resolve in their voices and raised fists an end to Sargsian’s reign, along with the corrupt and inept establishment he governs over? Or better yet, why haven’t the presidential palace or the National Assembly been stormed yet? And if this form of change is exacted, what guarantees or indicators do we have that such change, while instantaneous, would actually bring about a more immediate, stable and democratic state?

Even still, I would still be inclined to understand some of the critics if their vitriol against Ter-Petrossian and the ANC found some basis in logic. Critics have failed to present a coherent argument as to what it is exactly that the ANC stands to gain from engaging in dialogue with the authorities, other than passing references to the possibility of a couple dozen parliamentary seats at best, or a few ministries. This accusation is best addressed through the words of ANC member Gurgen Yeghiazaryan, who, in response to Republican Party member Rafik Petrosyan’s prediction that the ANC would secure 15-20 mandates in the 2012 parliamentary elections, retorted that those mandates be kept for the Republicans, themselves. Arman Grigorian of the ANC recently echoed this sentiment: “even if we were to get something, and it was just a concession to ANC, rather than a concession to society, we would be finished in a matter of days. We would become as relevant as Arthur Baghdasaryan is today.”

The fact of the matter remains that Ter-Petrossian’s return to the national stage revived Armenian society from its daze, sparking the rebirth of a civil society movement that had been dormant since the late 1990s. Moreover, the ANC remains the only organization capable of posing a real threat to both Sargsian and his ruling HHK. The ANC continues to draw a clear majority in terms of popular support; its rallies are still the most attended; its base is still the most energized; its membership is still the most diverse; and its organization still the most robust. It is one thing to challenge the ANC’s leadership and question the organization’s modus operandi; it is entirely another to accuse Ter-Petrossian and the ANC of being in bed with these authorities simply because dialogue is perceived to be an alternative preferable to violence.
__________________________________________________________________________________

Հայ Ազգային Կոնգրեսի ներկա իշխանությունների հետ երկխոսության գնալու մասին հայտարարության բարձրացրած թոհուբոհը դեռ չի դադարում: Չնայած այն փաստին, որ ՀԱԿ-ը բազմիցս հստակեցրեց, որ իր դիրքորոշումը չի փոխվել, և որ ցանկացած հնարավոր երկխոսություն տեղի է ունենալու միայն արտահերթ ընտրություններ թեմայի շուրջ, նմանատիպ «շախմատային» քայլը ցասում առաջացրեց ավելի արմատական մտածելակերպ ունեցող ընդդիմադիրների շրջանակներում, ովքեր ցանկացած շփում ներկայիս իշխանության հետ համարում են ժողովրդին «ծախելու» կամ, ավելի մեղմ, քաղաքականորեն նպատակահարմար փոխզիջումների գնալու պատրաստակամություն:

Առաջին հայացքից նրանց ցասումը ինչ-որ չափով հասկանալի է: Եթե Սերժ Սարգսյանն իր հանցախմբի հետ մտադիր է կեղծել հերթական ընտրություններն ու երկարաձգել ներկայիս բռնապետության գոյությունը, ուրեմն խաղաղ երկխոսության գնալն այս ինքնակոչ առաջնորդների հետ թվում է ինքնանպատակ քայլ` նրանց հնարավորություն ընձեռելով շարունակել իրենց անբարո վերաբերմունքն ու վարքը դեպի երկիրն ու ժողովուրդը: Սակայն, հենց նման սահմանափակ մտածելակերպն է մեզ հասցրել ներկայիս խճճված քաոսային դրությանը: Քաղաքական երկխոսությունը տեղի չի ունենում անօդ տարածության մեջ: Փաստը, որ իշխանությունն ու ՀԱԿ-ը բանակցում են հնարավոր երկխոսության թեմայով, ունի համատեքստ, որը չի դավաճանում վերջինիս սկզբունքներին: Քաղաքական գործիչներն, ովքեր պնդում են հակառակը, լավագույն դեպքում թերինֆորմացված են, վատագույն դեպքում՝ անազնիվ:

Ժողովրդի անունից որոշ գործիչներ ջատագովում են հարցի "ամեն ինչ կամ ոչինչ" մոտեցումը: Այս ուժերը վստահ են, որ անհանդուրժողական հեղափոխական շարժումը ՀԱԿ-ի ունեցած միակ բարոյական և էթիկական ուղին է: Ենթադրաբար, սա' է ժողովրդի կամքը: Սակայն, հարց է ծագում, արդյոք ու՞մ են այս ուժերը համարում «ժողովուրդ»: Ի՞նչ հիմքերի վրա են մեզ վստահեցնում, թե դա հենց ժողվորդի' կամքն է: Ու՞ր է ժողովուրդը: Որտե՞ղ են նրանց առաջնորդները: Ինչ՞ու չեն համախմբվում: Իսկ եթե կան ու համախմբված են, ապա ինչ՞ու բռունցքները վեր պարզած չեն գրավում Ազատության Հրապարակն ու անսասան վճռականությամբ պահանջում վերջ դնել Սարգսյանի սահմանազանց տիրապետությանն իր անճոռնի համակարգով հանդերձ: Կամ, ճիշտ կլինի հարցնել, արդյոք ինչու՞ դեռևս չեն գրոհել Նախագահական նստավայրը կամ Ազգային Ժողովը: Բայց բուն հարցը նրանում է, թե կա՞ն արդյոք նախանշաններ ու երաշխիք, որ վերը նշված մոտեցումը չի տա միայն ակնթարթային բավարարում, այլ կհանգեցնի կայուն ու դեմոկրատական քաղաքական հանգուցալուծման:

Ես նույնիսկ տրամադրված կլինեի հասկանալու Տեր-Պետրոսյանի ու ՀԱԿ-ի որոշ քննադատներին, եթե նրանց քննադատական մաղձը ունենար գոնե տարրական տրամաբանություն: Վերջիններս մինչ օրս ոչ մի ամբողջական ու հիմնավոր փաստարկ չեն ներկայացրել երկխոսության արդյունքում ՀԱԿ-ի շահերի վերաբերյալ, բացի ակնարկելուց հնարավոր երկու տասնյակ պառլամենտական մանդատների կամ մի քանի նախարարական աթոռների վերաբերյալ: Հանրապետական կուսակցության անդամ Ռաֆիկ Պետրոսյանի գուշակություններին, իբր թե ՀԱԿ-ը երկխոսությունների արդյունքում կապահովի 15-20-ական պառլամենտական մանդատ, ըստ արժանվույն պատասխանել է ՀԱԿ անդամ Գուրգեն Եղիազարյանը` խորհուրդ տալով հանրապետականներին մանդատները իրենց պահել: Վերջերս, ՀԱԿ անդամ Արման Գրիգորյանը նաև նշել է, որ եթե անգամ ՀԱԿ-ի մտադրությունը ոչ թե ժողովրդի, այլ հանուն սեփական շահերի փոխզիջումների գնալն էր, ապա խնդիրը վերջացած կլիներ օրերի ընթացքում և իրենք կլինեին այնքան կարևոր, որքանով այսօր քաղաքական դաշտում կարևոր է Արթուր Բաղդասարյանը:

Անհերքելի փաստն այն է, որ Տեր-Պետրոսյանի վերադարձը քաղաքական բեմ վերակենդանացրեց հայ քաղաքացուն խորը թմբիրից՝ բոցավառելով քաղաքացիական շարժում, որը նինջ էր ապրում 90-ականների վերջերից: Ավելին, ՀԱԿ-ը կար և մնում է միակ կազմակերպությունն ի զորու իրական վտանգ հանդիսանալու Սարգսյանի ու նրա հպատակ ՀՀԿ-ի համար: ՀԱԿ-ը շարունակում է ունենալ հետևորդների մեծ բանակ, ովքեր մեծամասնություն են կազմում հասարակության մեջ, հանրահավաքները ամենաբազմամարդն են, հենքը դեռ ամենախանդավառվածն է, անդամները սերում են հասարակական ամենատարբեր շերտերից, և վերջապես, անվիճելիորեն, այսօր ՀԱԿ-ն ըննդիմության ամենաամուր քաղաքական կառույցն է: Մի բան է հարցի տակ դնել ՀԱԿ-ի ռազմավարությունն ու գործունեությունը, արմատականորեն մեկ այլ բան է զրպարտել վերջինիս ու Տեր-Պետրոսյանին ներկայիս իշխանությունների հետ անկողին մտնելու մեջ` հիմնվելով լոկ այն փաստի վրա, որ երկխոսությունը գերադասվում է արյունահեղությունից:

[by Edgar Martirosyan, July 6, 2011]

Say what...??

Still can't get over this:

«Ի՞նչ անենք, ամեն ինչ անենք, որ այդ մարդիկ չփախնե՞ն, որ այդ կրիտիկական զանգվածը մնա այստեղ, ու հեղափոխությո՞ւն լինի: Ինչպե՞ս անենք, որ մարդիկ մնան Հայաստանում, պետք է այնպես անենք, որ կյանքը մեր երկրում լինի ավելի լավ, քան արտերկրում: Բայց եթե դու կյանքը սկսում ես Հայաստանում բարելավել, կրիտիկական զանգվածը չի նվազում: Ավելանում է այն զանգվածը, որն աջակցում է իշխանություններին: Հավատացեք ինձ, որ ոչ մի իշխանություն չունի այնպիսի ցանկություն, թե այնպես աշխատի, որ իր հեղինակությունը լինի ավելի ցածր, քան ընդդիմությանը»:

There you are...

Some people had been wondering where Bazaz was recently, I know I have. How could I not? But he has reared his head... Below is some information that was circulating a few days ago, and here is an article from epress (Armenian, English):

Հունիսի 25-ի երեկոյան, ժամը 21:00-ի սահմաններում Հայ Ազգային Կոնգրեսի 4 երիտասարդ ակտիվիստների հանդիպումը Երևանի փոխոստիկանապետ Ռոբերտ Մելքոնյանի և Երևանի ոստիկանության Կենտրոնի բաժնի պետի տեղակալ Արայիկ Պետրոսյանի հետ ավարտվել է Կոնգրեսի անդամներին ոստիկանության բաժին բերման ենթարկելով: Որից հետո Կենտրոնի ոստիկանապետ Սարգիս Մարտիրոսյանը և նրա աշխատասենյակում գտնվող Երևանի փոխոստիկանապետ Ռոբերտ Մելքոնյանը Երևանի ՊՊԾ գնդի հրամանատար Վալիրի Օսիպովի և Կենտրոնի փոխոստիկանապետ Արայիկ Պետրոսյանի ներկայությամբ սպառնացել են Հայ ազգային կոնգրեսի ակտիվիստներին:

[from epress] According to a new audio recording that has appeared on YouTube, what sounds to be Yerevan Deputy Police Chief Robert Melkonyan and Kentron (“Center”) Police Chief Sargis Martirosyan are heard threatening detained Armenian National Congress (HAK) activists. In the clip (available only in Armenian), the senior police officials are heard issuing a warning to the young opposition activists regarding their activities ahead of Thursday’s rally.
Recall, at about 8:45 pm on Jun. 25, four youth HAK activists — Sargis Gevorgyan, Vahagn Gevorgyan, Sargis Khachatryan and David Kiramijyan — were picked up by police from the Pushkin–Mashtots intersection while they were distributing flyers announced the Jun. 30 rally and taken to central police division. They were subsequently released at around 9:25 pm.

Here's the video that was put up on youtube:

Trying to Reformulate History

Addendum: And here's Pashinyan's editorial on Oskanyan's interview from June 22: Նշաձողի վոյեւէ առերեւույթը



Oskanyan was the guest on Azatutyun's Տեսակետների խաչմերուկ this weekend. I was quite impressed at how well prepared he was. At how ready he was to answer such a wide variety of questions. At how hard he obviously had worked in preparing and presenting answers that, to naive eyes and ears, present a wonderfully coherent story of a man committed to a healthy and just Armenia. At how hard he's trying to keep his options open right now.

Gimme a break. It doesn't matter how hard you try to clean up your trail, realign the evidence, justify your actions. Its all still there. And no amount of trying to rewrite and reexplain history, no number of videos or Civilitas forums or interviews, is going to change the truth.

So I, for one, don't need to hear about how broken up you were and still are about March 1, or how you tried to get a dialogue going, or how you felt the political prisoners needed to be released. I don't remember any such voice of support for the political prisoners, or for any part of the struggle in general, and I was watching closely (Feb 9 2010 post, March 14, 2009, http://tzitzernak2.blogspot.com/2010/05/on-civilitas-oskanyan-and-meghri.html) In fact, even in this interview you didn't dare call them political prisoners. They are refered to as բանտերում գտնվողները - those who are in prison.

But, I don't need to keep going on my own. Anna Hakobyan already wrote a brilliant piece in Haykakan Zhamanak on May 12, 2011. And here it is: First Part, Second Part.

Keep trying to wipe away the fingerprints and rearrange it all, my friend. The only person believing it is you.

[azatutyun article and video here]

This one's a beauty...

As I dont get time to read all of the articles I would like to, someone reposted this article on facebook where I luckily saw it. The original is from chi.am. The last paragraph especially just tugs at my heart strings... kudos to the author ՔՐԻՍՏԻՆԵ ԽԱՆՈՒՄՅԱՆ (Kristine Khanumyan) -

ԴԱՇՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆԸ ԲՈԼՈՐԻՆ ՍԵՓԱԿԱՆ ԱՐՇԻՆՈՎ Է ՉԱՓՈՒՄ

Իսկ հասարակությունը կապ ունե՞ր երիտթուրքերի

հետ ձեր ախպերության հետ

Ինչպես երեւում է` Հայ Ազգային Կոնգրեսի հատկապես վերջին հանրահավաքից հետո, երբ իշխանությունները փաստացի հաստատեցին, որ պատրաստ են ընդդիմության հետ գնալ երկխոսության, Դաշնակցությունը լուրջ տվայտանքների մեջ է ընկել։ Դաշնակցության ներկայացուցիչները մեկը մյուսին հերթ չտալով փորձում են ամենատարբեր ձեւերով մեղմ ասած «հարամել» հնարավոր այդ երկխոսությունը։

Երեկ, օրինակ, դաշնակցական պատգամավոր Արծվիկ Մինասյանն անդրադառնալով երկխոսությանը` ոչ ավել, ոչ պակաս հայտարարել է, թե «իրենք, (այսինքն` ընդդիմությունն ու իշխանությունները-հեղ.) վաղուց էին երկխոսում, շախմատ խաղում, փոխադարձաբար գովերգում իրար, բայց դրա հետ հասարակությունը որեւէ կապ չունի։ Մյուս կողմից էլ լավ է, որ ՀԱԿ-ն ու իշխանությունը երկխոսում են։ Հասարակության աչքերը բացվում են, եւ նա տեսնում է, որ ՀԱԿ-ն ու իշխանությունը շատ ու շատ հարցերում միանման են մտածում։ Բայց պետք է նշել, որ շատ ու շատ հարցերում նրանց մոտեցումները չեն համապատասխանում մեր ազգային շահերին»։

Այսպես ուրեմն, բանից պարզվում է` հասարակությունը ընդդիմության հետ կապ չունի, կապ չունի այն երկխոսության հետ, որը ընդդիմությունը հասարակության անունից եւ հասարակության համար վարելու է իշխանության հետ։ Թերեւս` ըստ դաշնակցականների, հասարակությունը կապ ունի Դաշնակցության հետ։ Բանից պարզվում է նաեւ, որ ընդդիմությունը չի մտածում ազգային շահերի մասին, եւ մտածողը թերեւս Դաշնակցությունն է։ Ըստ երեւույթին, Դաշնակցությունը բոլոր քաղաքական ուժերին սեփական արշինով է չափում, երեւի Դաշնակցությունը մտածում է, որ եթե ինքը արդեն ավելի քան հարյուր տարի նման գործելաոճ է որդեգրել, ապա մյուս քաղաքական ուժերը եւս իրենց նման են։ Եվ դա հասկանալի է, ինչպե՞ս կարող է մի կուսակցություն, որը 1908 թվականից եղբայրացավ երիտթուրքերի հետ` թուրքական պառլամենտում մի քանի տեղ ստանալու խոստման դիմաց, եւ միաժամանակ զինաթափելով հայերին ու հրապարակավ հրաժարվելով «Հայ Դատից»` հասկանալ, որ կարող է լինել մի քաղաքական ուժ, որը երկխոսում է ոչ թե սեփական շահի, այլ երկրի եւ ժողովրդի ապագայի համար։ Դա հասկանալի է այն Դաշնակցության պարագայում, որը այդ մի քանի տեղերը ստանալով Թուրքիայի խորհրդարանում` 1909 թվականի Ադանայի կոտորածը, որի ընթացքում 30 հազար մարդ սպանվեց, անվանեց ցավալի թյուրիմացություն` իրենց խղճի վրա վերցնելով այդ մարդկանց արյունը, որը թափեցին դաշնակցականների եղբայր երիտթուրքերը։

Հետաքրքրական է, թե մեր ազգային շահերի հետ որքա՞ն կապ ունի դաշնակցականների կողմից նույն ժամանակ թուրքական խորհրդարանում քրիստոնյաներին բանակ զորակոչելու մասին օրենքին կողմ քվեարկելը, որը պատճառ դարձավ, որ 1915-ից առաջ արդեն մոտ երկու հարյուր հազար երիտասարդներ զորակոչվեն բանակ։ Եւ ավելին, արդեն կոտորածի տարիներին նույն դաշնակցականները մինչեւ վերջին պահը ստանձնել էին բանակից դասալիք հայ զինվորին բռնելու եւ թուրքական բանակ վերադարձնելու դերը։ Հետաքրքիր է, թե մեր ազգային շահերի հետ որքա՞ն կապ ունի 1918 թվականին Դաշնակցության կողմից Օսմանյան Թուրքիայի կառավարությանն ուղարկված հեռագիրը, որտեղ դաշնակցականները թուրքական իշխանություններին` հանուն բարեկամության իրազեկում էին, որ «Անդրանիկ փաշան խուսափել է ՀՀ կառավարությունից, իմանալով, որ զինվորական դատի պիտի ենթարկվի մեր զինվորական մինիստրին չենթարկվելու համար եւ որ Անդրանիկը տաճկահպատակ հայերից կազմել է առանձին զորաբանակ, նպատակ ունենալով անցնել Ջուլֆայի կամուրջը եւ Խոյի ու Սալմաստի շրջանում միանալ Վանից նահանջող ժողովրդին»։ «Նա մտադիր է ուժեղ բանակ կազմել, ստեղծել սեպարատ պետություն եւ հարձակվել ձեր վրա։ Խնդրում ենք միջոցներ ձեռք առնել` նրանց վերջնականապես ջախջախելու համար»,- գրված էր այդ հեռագրում։

Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ 20-ական թվականներին կնքեցին «Պրոմեթեւս» կոչվող դաշինքը` Թուրքիայի եւ Ադրբեջանից փախած մուսավաթականների ու Կովկասի լեռնականների Թուրքիայի ներկայացուցիչների հետ` Թուրքիայի հովանու ներքո այդ տարածքները անկախացնելու վերաբերյալ, ինչը փաստացի ուղղված էր Խորհրդային Հայաստանի հասարակության դեմ։ Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ երկրորդ աշխարհամարտի տարիներին անցել էին ֆաշիստական Գերմանիայի կողմը եւ անգամ պատերազմում էին ԽՍՀՄ-ի դեմ։ Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են նաեւ, որ 1950-ական թվականներին կատարեցին ամենազզվելի քայլը` պառակտեցին հայ եկեղեցին` իրենց հովանավորության տակ հիմնելով Անթիլիասի նոր կաթողիկոսությունը, ինչի արդյունքում սփյուռքահայ բոլոր գաղութներում առաջացան զուգահեռ միություններ, կրթօջախներ, այլ ազգային կազմակերպություններ, որոնք սուր հակամարտության մեջ մտան իրար հետ` այդպիսով պառակտելով Սփյուռքը։

Դաշնակցականները թերեւս մոռացել են, որ հենց իրենք ամենասուր պայքարը ծավալեցին ղարաբաղյան շարժման տարիներին եւ շարժման դեմ` եւ ընդհուպ մինչեւ անկախության հանրաքվեն պայքարում էին անկախության գաղափարի դեմ։ Դե իսկ այն, թե ինչպես էր պատերազմի տարիներին Դաշնակցությունը հանրահավաք անում Երեւանի կենտրոնում, բոլորն են հիշում։ Բոլորն են հիշում նաեւ, որ արդեն քանի ընտրություն Դաշնակցությունը ընտրությունից առաջ դառնում է ընդդիմություն, ընտրությունից հետո` կոալիցիայի մաս։ Փաստորեն նորմալ է, որ այս ճանապարհն անցած կուսակցությունը անկեղծորեն չի կարողանում հասկանալ, որ Հայաստանում կարող է լինել այնպիսի քաղաքական ուժ, որը մտածում է ոչ թե սեփական շահի, այլ երկրի եւ ժողովրդի ճակատագրի մասին։

I would just add the following - Let's also remember that at that time (in reference to the last parargraph), the ARF was urging its supporters and sympathizers in the US to contact/fax their representatives to deny aid to Armenia.

That's quite some nationalism, there, isn't it?
Thanks guys. Don't know what the Armenian nation would do without you. Really.

More March 1 videos

From Martimek2008's YouTube channel - newly posted videos

Կրկին հայհոյանքները մոնտաժված չեն...


Սամվել Հարությունանի գնդակահարությունը ...01.03.2008թ


a1plus.am article in Armenia

May 31, Liberty Square, Yerevan

Livestreaming from

1in.am

1inam on livestream.com. Broadcast Live Free

and


Azatutyun

azatutyun on livestream.com. Broadcast Live Free

That's 3...

It's been almost 2 days since Pashinyan, Mikaelyan and the remaining political prisoners were set free under the cover of an amnesty which released hundreds.
The next meeting is in 2 days, on May 31 - it will be the second on to be held in Liberty Square.
The March 1 investigation is supposedly underway.

That's three. A difficult three for Sargsyan, I think. He's playing chess with the opposition, and he's walking a fine tightrope stretched over shark-infested waters with his established "colleagues" - slowly, carefully, stepping forward while trying to keep his options open, and watch his back, perhaps literally...

But what is making him take such risky steps? Is it the fear of social upheaval, as some say? Is it the realization that there may be limitations to just how long and severely the country can be financially ravaged by this regime? Is it international pressure regarding NK and Turkey? Or perhaps Sargsyan's conscience is finally waking up from its coma... (less likely, but I thought I'd throw it in there).

I honestly don't know. But it seems that he has decided that careful baby steps toward the opposition are in his best interest. Or, another way of looking at it, perhaps he has started down a road, and has a goal in his sights, but he needs the opposition to get there.

Dialogue is next, and is always difficult. The depth and breadth of problems facing the country are enormous. The remaining 12 demands (list here) are only the tip of the iceberg, but they're a start.

New video from 1 March, 2008

New video YouTube posted by Martimek2008 regarding March 1, 2008 :



From Epress.am:
On May 23, a video was uploaded on YouTube by a user by the name of martimek2008 (which translates to Mar. 1, 2008) titled “See how they fire on Mar. 1, 2008.” There’s no description accompanying the clip but it is assumed to be a scene from Mar. 2008 when mass unrest in Yerevan following a disputed presidential election resulted in at least 10 dead and many more wounded.
The circumstances surrounding the events during these days (as well as the investigation into the people behind the murders) have still not been officially clarified.
The video lasts only 41 seconds and seems to have been shot from one of the higher floors or the roof of a residential building nearby.

Epress.am:
Երեկ Youtube տեսանյութերի կայքում բեռնվել է 2008 թվականի մարտի 1-ի իրադարձությունները պատկերող մի կադր, որը տեղադրել է martimek2008 օգտատերը՝ տեսանյութը վերնագրելով «Ահա թե ինչպես են կրակում 2008 թվականի մարտի մեկին…»: Տեսանյութը տևում է 41 վայրկյան, նկարահանված է շենքի բարձր հարկերից կամ տանիքից: Կադրում երևում է ջրցան մեքենա, իրեր նետող և կրակ արձակող մարդիկ:

Տարոսը... (1 + 2)

Directly from Armenian Times/Haykakan Zhamanak, the title says it all in one word:

Տարոսը...

Միջազգային քրեական դատարանի գլխավոր դատախազ Լուիս-Օկամպո Մորենոն երեկ դատավորներից խնդրել է Լիբիայի նախագահ Մուամմար Քադաֆիին` որպես մարդկության դեմ հանցագործության կատարած անձի ձերբակալելու թույլտվություն տալ:
Ձերբակալության թույլտվություն են խնդրել նաեւ Քադաֆիի որդու` Սայիֆ ալ Իսլամի եւ Լիբիայի հետախուզության պետ Աբդուլլահ ալ Սանուսիի համար: Նրանք երեքն էլ մեղադրվում են փետրվարի 15-ից սկսված խաղաղ ցույցերի մասնակիցներին գնդակահարելու, ապստամբած քաղաքների բնակելի թաղամասերը օդից ռմբակոծելու հրաման տալու մեջ: Նշենք, որ նշված հանցագործությունները, մասնավորապես խաղաղ բնակչությանը գնդակահարելու հրաման տալը չունեն վաղեմության ժամկետ: Այսինքն, քանի դեռ նման հրամաններ արձակած մարդիկ կենդանի են, նրանք վաղ թե ուշ ենթարկվելու են պատասխանատվության, եթե ոչ տվյալ երկրի, ապա միջազգային դատարանի կողմից:

Տարոսը... 2


Ժողովրդի ճնշման տակ հրաժարական տված Եգիպտոսի նախագահ Հոսնի Մուբարաքը ուղերձով երեկ սեփական ժողովրդից ներողություն է խնդրել մարդկանց դեմ գործած բոլոր չարագործությունների համար եւ խնդրել ներում շնորհել իրեն:
Մուբարաքը ներկայումս գտնվում է կալանքի տակ, եւ նրան ցուցարարների դեմ բռնի ուժ կիրառելու հրաման տալու, պաշտոնական դիրքը չարաշահելու, պետական միջոցները յուրացնելու եւ մի քանի այլ մեղադրանքներ են ներկայացվել: Մուբարաքը պատրաստակամություն է հայտնել պետությանը հանձնել իր տնօրինության տակ գտնվող բոլոր ակտիվները: Դեռ նախօրեին նրա կինը` Սյուզան Սադաթը, հօգուտ պետության հրաժարվել է իր բանկային հաշվում պահվող 3.5 միլիոն դոլարից ու Կահիրեի արվարձանում գտնվող շքեղ առանձնատնից, ինչի դիմաց երեկ առավոտյան ազատ է արձակվել:

Հավատո՞ւմ եք Մարտի 1-ի բացահայտմանը

From 1in.am