Մեր պայքարը անկասելի է, մեր Հաղթանակը անխուսափելի է

Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունը «Արթիկ» ՔԿՀ-ում (տեսագրություն)

Written Statement in Armenian on 1in.am


Epress article: Pashinyan Chronicles: Imprisoned Journalist Spent 2.5 Hours Waiting in Prison Reception (Updated)

Sudden incredible observations and realizations by the ARF

1in.am published an article a few weeks ago that I still can’t get out of my head it’s so ridiculous. Apparently, the ARF, now, suddenly, out of the blue, feels they need to start and coordinate a movement to defend and promote electoral freedoms and rights in Armenia. They have apparently come to the realization that there are some serious problems in the electoral process in Armenia; they state that people in Armenia are apparently unsatisfied with the electoral process, and something must be done. People must be educated, society must open its eyes and demand a lawful and just electoral system, and the system itself must be enforced such that the outcome of an election is accepted by all.

Wow. You must be kidding, I thought, even the tenth and twentieth times I read the article, which cites Ardsvik Minasyan of the ARF.

So, what brought about this sudden dedication to democracy to the ARF, the party that was a member of the coalition, and is closely linked to Kocharyan… the party that has yet to strongly condemn the massive human rights violations of this regime, including the events of March 1, and the political prisoners who are still behind bars to this day… the party that has yet to truly speak out against the oppression of free media in Armenia… the party that seems to have no problems holding a rally just about wherever and whenever it wants to [I think I may have even seen Bazaz tying the shoelaces of one of the ARF supporters - no, that’s not true, but it sure feels that way when real opposition youth are beaten and arrested, but no limitations are placed on ARF public gatherings]…

Did these realities suddenly occur to them because a) the presidential elections are coming up, b) they are pissed off at Sergik, c) Sergik is pissed off at them, d) they are still Kocharyan’s lackeys e) they want to sett up a distance between themselves and Sergik, f) they want to seem like legitimate, democracy seeking opposition… the list goes on, and obviously, these are not mutually exclusive. In fact, they all play well into each other, don’t they?

What doesn’t work, dear, dear ARF, is this poorly veiled attempt to suddenly have a truly sincere, unbiased interest and motivation for a fair and just electoral system.

[My apologies - I don't remember which online source the spectacular photo is from, maybe RFE/RL, or a1plus or lragir? - if anyone remembers, please let me know]

After over two months...

From Epress (Eng, Arm):

Yesterday, local daily Haykakan Jamanak received an envelope from its chief editor, imprisoned journalist Nikol Pashinyan. This is the first package that the editorial office has received from Pashinyan since Nov. 13, 2010. Recall that after Pashinyan was moved to Artik penitentiary, the newspaper stopped receiving his articles. On numerous occasions, Pashinyan said he wrote daily and submitted his articles to prison staff, but only the last, which was submitted to prison administration on Jan. 9 in the presence of Artur Sakunts, head of a citizens’ group monitoring prisons in Armenia, reached its destination.

The article, written on Dec. 23, 2010, appears, in part, below:

“Fear has overtaken me, a terrible fear. I am afraid to disappoint… Snippets from online conversations reach me, in which users express their opinions about me. They are many, diverse, from wholly negative to wholeheartedly positive. My fear is before the latter group, those, to put it mildly, say positive things about me. To put it mildly. There are opinions that long ago crossed the limits of average positive [comments].”

Pashinyan goes on to quote one Facebook user, who apparently said: “Remembering him, I believe in morality, will, honesty; remembering him, I try not to betray myself.” Pashinyan says that though it’s nice to hear such comments aimed at him, it is also caused him to be afraid:

“From the moment that I picked up a pen for the first time and wrote a story, I proved to myself, that I am now a public figure, and I wanted, very much wanted, to be flawless. Flawless in honesty, flawless in morality, flawless in righteousness, flawless with my aims… I won’t say that I’ve subverted this work, but flaws, as you know, have come up.

“Honest, faultless, righteous, moral, unselfish: when I come across such words to describe me, even in minor cases, I regret that I could not be perfect, and never will I be able to.

“Next, I fear that the use of such words, epithets, are proof that the person in question, the author, that one person, that +1, the single satellite, has searched for something important to him and found it in my actions. He is inspired by me, proud, amazed, and receives a small, but important positive charge from that, perhaps becoming a participant in the struggle for a Free and Happy Armenia and does so thinking that I, Nikol Pashinyan, am honest, righteous, moral, unselfish. And here is where the fear arises.

“And what would happen to that man if one day he finds out that that same Nikol Pashinyan in this or that year at this or that place made a dishonest step toward such and such a person.

[...]

“I have wished, always wished, to be flawless because I have understood that I am accountable before others, for others… Life, lifestyle, the race, competition, and sometimes hopelessness brought about those flaws. There were wrong and suspicious deeds.

“A fear has overtaken me. I am afraid to disappoint.

“P.S. I am also afraid of you misinterpreting what I wrote. Don’t misunderstand. And don’t be afraid. I won’t disappoint.”

Երեկ «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի խմբագրությունը ծրար է ստացել օրաթերթի գլխավոր խմբագիր, քաղբանտարկյալ Նիկոլ Փաշինյանից: Սա առաջին ծրարն է, որը խմբագրությունը ստացել է նախորդ տարվա նոյեմբերի 13-ից: Հիշեցնենք, որ «Արթիկ» ՔԿՀ տեղափոխվելուց հետո Նիկոլ Փաշինյանի հոդվածները օրաթերթը չէր ստանում: Փաշինյանը բազմիցս հայտնել էր, որ այս ընթացքում նա ամեն օր հոդված է գրել և ծրար փոխանցել ՔԿՀ վարչակազմին, սակայն միայն վերջինը, որը հունվարի 9-ին ՔԿՀ վարչակազմին է փոխանցվել ՔԿՀ-ներում դիտորդական առաքելություն իրականացվող հասարակական խմբի ղեկավար Արթուր Սաքունցի ներկայությամբ, տեղ է հասել:

Հոդվածը, որը գրվել է 2010 թվականի դեկտեմբերի 23-ին ներկայացնում ենք ամբողջությամբ.

«Վախ է մտել մեջս, ահավոր մի վախ: Վախենում եմ հիասթափեցնել…
Ինձ պատառիկներ են հասնում ինտերնետային քննարկումներից, որոնց մասնակիցները կարծիքներ են արտահայտում իմ մասին: Դրանք բազմազան են, բազմաշերտ` ի սրտե բացասականից մինչև ի սրտե դրական: Վախս, ահա այս վերջին խմբում գտնվող մարդկանց առջև է, ովքեր, մեղմ ասած` դրական կարծիքներ են արտահայտում իմ մասին: Մեղմ ասած: Կան կարծիքներ, որոնք վաղուց են հատել սովորական դրականի սահմանագիծը:

Facebook սոցիալական ցանցում, օրինակ, մի այցելու իմ մասին թողել է հետևյալ գրությունը.«Իրեն հիշելով` ես հավատում եմ բարոյականությանը, կամքին, ազնվությանը, իրեն հիշելով` փորձում եմ չդավաճանել ինքս ինձ»:
Ի՞նչն է ուրեմն վախեցնում ինձ. մի՞թե հաճելի չէ սեփական անձի մասին այսպիսի թեկուզ մեկ կարծիք լսել: Հաճելի է, բայց նաև` վախենալու…

Այն պահից, երբ առաջին անգամ գրիչ եմ վերցրել և հոդված գրել` ինքս ինձ հաշիվ եմ տվել, որ հրապարակային դեմք եմ այլևս և ցանկացել եմ, շատ եմ ցանկացել լինել անբիծ: Անբիծ ազնվությամբ, անբիծ բարոյականությամբ, անբիծ արդարությամբ, անբիծ նպատակներով: Քավ լիցի, չեմ ասի, թե տապալել եմ այդ գործը, բայց բծեր, ինչպես հասկանում եք, առաջացել են: Կյանքը, կենցաղը, մրցավազքը, մրցակցությունը, երբեմն` անելանելիությունը առաջացրել են այդ բծերը: Եղել են սխալ և կասկածելի արարքներ:

Ազնիվ, անբիծ, արդար, բարոյական, անշահախնդիր. ինձ բնորոշելու համար այսպիսի բառերի օգտագործման թեկուզ աննշան դեպքերի հանդիպելիս ես ափսոսում եմ, որ չեմ կարողացել կատարյալ լինել և երբեք էլ չեմ կարողանա:

Հաջորդ պահին վախենում եմ, որովհետև նման բառերի, մակդիրների օգտագործումը ապացույցն է, որ տվյալ անձը, գրության հեղինակը, այդ մեկ հոգին,1+ այդ միակ, եզակի հետևորդը իր համար կարևոր ինչ-որ բան է փնտրել և գտել իմ գործունեության մեջ: Նա ոգևորվում է ինձանով, հպարտանում, հիանում և դրանից մի չնչին, բայց կարևոր դրական լիցք է ստանում, գուցե և դառնում Ազատ և Երջանիկ Հայաստանի համար մղվող պայքարի հետևորդ և դա անում է` մտածելով որ ես` Նիկոլ Փաշինյանս, ազնիվ եմ, արդար, բարոյական, անշահախնդիր: Ահա այստեղ է, որ վեր է հառնում վախը:

Իսկ ինչ կլինի այդ մարդու հետ, եթե նա մի օր իմանա, որ այդ նույն Նիկոլ Փաշինյանն այսինչ տարվա այսինչ վայրում անազնիվ մի քայլ է արել այսինչի նկատմամբ:
Կամ` անարդար է վարվել այսինչի հետ:
Կամ` բարոյապես կասկածելի ինչ-որ արարք է թույլ տվել:
Կամ` շահախնդրություն է ցուցաբերել այսինչ հարցում:
Կամ` կամ, կամ, կամ…

Ցանկացել եմ, միշտ ցանկացել եմ անբիծ լինել, որովհետև հասկացել եմ, որ պատասխանատու եմ մարդկանց առջև, մարդկանց համար: Չեմ ասի, թե տապալել եմ այդ գործը, բայց` հասկանո՞ւմ եք, բծերից խուսափել չի հաջողվել: Կյանքը, կենցաղը, մրցավազքը, մրցակցությունը, երբեմն` անելանելիությունը առաջացրել են այդ բծերը: Եղել են սխալ և կասկածելի արարքներ:

Վախ է մտել մեջս, ահավոր մի վախ: Վախենում եմ հիասթափեցնել:

Հ.Գ. Նաև վախենում եմ գրածս սխալ հասկանաք: Սխալ չհասկանաք: Ու չվախենաք: Չեմ հիասթափեցնի»:

The Youth are Fundamental

Amongst some of the news regarding change of hands in the youth movements of HAK and HHSh, I read a sentiment which while perhaps obvious in the non-printed media, rumours and general atmosphere, is not stated or printed nearly enough...

That the youth are key to change in Armenia, that their strength and motivation is fundamental to the movement, to any movement, and by engaging in politics many are sacrificing so much of themselves...

And while those in prison, as far as I can remember, are all above 30 years old or so and considered among the older generation, it is mainly the youth who have been out there time and time again, often getting beaten and dragged off the police station, and in many cases off to court repeatedly...

Even during the period when there was a serious stagnation in the political arena, it was the youth, with their activities, who could keep that standstill alive... it's painful that our youth, putting its main problem aside, is forced to engage in politics...
I pity you, but I implore you, however much you engage in politics, don't forget your main issue. Your main issue is the problem of becoming educated, developed, intellectual professionals...
For us, you have two missions. First, to ensure the ideological legacy of the party, and second, to breathe down our backs, do not allow us to stagnate... (statements from LTP)

The youth are absolutely fundamental. I'm glad to see they are publicly getting at least some of the recognition they deserve.

The quotes are from articles 1 and 2

They released Ashot Manukyan...One is only the beginning...

They released Ashot Manukyan... My best wishes and gratitude to him and his entire family.

I don't know why he was released... Is there truly effective pressure being placed by internal and/or external forces? Is this related to numerous recent issues of illegal activities and corruption that have come to light recently (Medicare scams in the US, Armenian oligarch ties to Moscow and former Mayor Luzhkov)?

What I do know is that it is not out of the magnanimous benevolence and warm heart of any of the oligarchs of this regime.

And ONE is not enough. ONE is a beginning. Anyone following the events in Armenia knows that this government can make (most) what it wants happen, when it wants.

We will not be silenced by the release of ONE - they must all be released, including Liberty Square, A1plus and Pashinyan.

What a great invitation...

One of Pashinyan's most recent pieces is an open invitation to Armenia's Ombudsman to come visit him in the Nubarashen Penitentiary for a discussion. The piece, not surprisingly, is full of wit, satire, and irony. But mostly an incredible wit.

The only further comment I will make is for clarification purposes. "Dollar Armen" is the well known nickname of Armen Harutyunyan, who is the Human Rights Ombudsman of the Republic of Armenia. Comments and references which bring this into question directly or indirectly in Pashinyan's article are stylistic or for effect, not true questioning. Interestingly enough, until a friend clarified for me, I thought he had earned the nickname due to what some have observed - the progressive increase in quality and presumed price of his suits since after March, 2008. So, in my eyes, at least as reliable as such observations and information are, he's earned the nickname twice, if not thrice. Since, as an Ombudsman, while he has made some moderately strong comments here or there, he's left more unsaid, than said.

And now, without further ado...

Let me see, Now
I wasn’t there, but the brother-in-law of my friend’s nephew, who is the mechanic of one of the carousels located at Monument, once heard a visitor at the carousel recounting to another: during an interview on Shant TV, Nver Mnatsakanyan asked RA Human Rights defender Armen Harutyunyan if there were political prisoners in Armenia. Human rights defender Armen Harutyunyan replied, in an arrogant tone, that of course there were not. This information is supported by another source— by the husband of the aunt of my other friend’s brother-in-law. That means that Armen Harutyunyan really made the statement. So now, when the ombudsman has assumed the responsibility of declaring that there are no political prisoners in Armenia, I find myself asking: Then who am I? Why am I in the “Nubarashen” penitentiary? And then sometimes, when I think about the ombudsman’s statement, I can’t help but wonder: Is it possible that I am a criminal or a swindler? Is it possible that I was once a lecturer and accepted bribes from my students to give them a good grade; and, because I didn’t trust the local currency I accepted bribes in Dollars only, which is why students dubbed me Dollar Armen? Try as I have, I can’t recall that kind of episode in my life, and as far as I remember, Dollar Armen refers to an entirely different person. I wonder where the person known as Dollar Armen is nowadays. Could he be in the cell next to mine? But as far as I was able to determine, there is no such person as Dollar Armen either in the cell next to mine, or in the one facing me or, for that matter, in any other cell, although many here would not mind it if Dollar Armen shows up in their cells, as a prisoner. They say they want to talk to him. But until such time as justice in Armenia reaches Dollar, let’s not digress from our theme. Our theme is human rights defender Armen Harutyunyan’s declaration that there are no political prisoners in Armenia. If Armen Harutyunyan is so convinced that there are no political prisoners in Armenia, then I invite him to meet with me at the “Nubarashen” penitentiary and explain my verdict to me; to enlighten me on the crime I have committed for which I am now in the Nubarashen penitentiary almost as a convict. I will pose only legal questions concerning my verdict, my legal case, the understanding of a political prisoner. But there is one condition: I have no time for pointless drivel and my talk with Armen Harutyunyan, the question and answer session between us would have to be recorded. The human rights defender should agree to the conditions and make sure that the recording will indeed take place. Then, our discussion should appear in the newspapers and the actual recording would be posted on the internet. If he agrees to these conditions then I would really invite him to such an important discussion. Oh, before I forget, I am busy today and tomorrow. So the earliest I can receive the human rights defender is Friday afternoon. In the meantime, I would like to ask those who have information about Dollar Armen to leave a message on my website www.armtimes.com or to send the information to the following address: Office of the Human Rights Defender, 56a Pushkin St., Yerevan. I think the RA human rights defender will offer a generous reward to all those who will help him reveal the identity of Dollar Armen.

NIKOL PASHINYAN

Prison Diary: Flowers from Shirin Ebadi Բանտային օրագիր. Ծաղիկներ Շիրին Էբադիից

The latest entry in Pashinyan's Prison Diary is below.
I will say only that I hope Shirin Ebadi gets to read this piece.
-----
Prison Diary: Flowers from Shirin Ebadi
Dedicated to the memory of Gayane Babayan

The television set in our cell at the Nubarashen penitentiary has recently gained a very serious competitor. During the day we look at the competitor more than we watch the television screen. It is a bouquet of red and yellow tulips that has added an unbelievable hue to our cell. When the bouquet appeared in our cell, my cellmates and I tried to remember when it was that we had last seen fresh flowers. We realized that it was a very long ago; and then we realized that we had needed these flowers in our cells to attain “total bliss”. And now we try to prolong that happiness as much as possible; we do not spare sugar and before our morning coffee we offer it to them first. I received that bouquet of flowers the day before from Nobel Prize recipient, human rights defender and Iranian citizen Shirin Ebadi in the meeting room of the Nubarashen penitentiary.

The human rights defender had brought flowers to all the political prisoners whom she visited that day. And you should have seen that scene. Accompanied by the prison guard, the prisoner (in this case, me), with a bouquet of flowers in his hands, walked down the prison corridors under the apprehensive gazes of the other prisoners. It was evident from their gaze that this was the first time they were witnessing such a scene. Confusion persisted in their gaze even after they recognized me; they understood that an important event had taken place.

That happening was indeed important. For the first time in history of the penitentiary, a Nobel Prize recipient had visited it. At first, when I saw the flowers in Shirin Ebadi’s hands, I felt proud of my country, my fatherland. I thought that the penitentiary had welcomed the Nobel Prize recipient, world-known human rights defender Shirin Ebadi, with a bouquet of flowers. But I was to be disappointed. On the day dedicated to Motherhood and Beauty, the female human rights defender herself had brought flowers to a prisoner whom she considers a political prisoner and a kindred spirit. At the beginning of our meeting Shirin Ebadi told me she was sorry she was meeting me in prison. I told her that it was worth being in prison if that meant getting such a bouquet of flowers.

I can’t predict how long the red and yellow tulips will survive under prison conditions. But I want to believe that this will be the last visit the Nobel prize recipient will pay to Armenian prisons. I believe that the name Armenia will become synonymous with Freedom, the Defense of Human Rights, Lawfulness and Democracy. I believe that my and my friends’ presence in prison today symbolizes our fidelity to a Free and Independent Armenia. I believe that our children will live in a Free and Blissful Armenia.

NIKOL PASHINYAN
Political Prisoner
From Nubarashen Penitentiary
--------
Բանտային օրագիր. Ծաղիկներ Շիրին Էբադիից
Նվիրում եմ Գայանե Բաբայանի հիշատակին

«Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի մեր խցի հեռուստացույցը վերջին օրերին լրջագույն մրցակից է ձեռք բերել: Օրվա ընթացքում մենք ավելի շատ նրան ենք նայում, քան հեռուստացույցի էկրանին: Կարմրադեղին վարդակակաչների փունջն է դա, որ անհավանական երանգ է տվել բանտային մեր խցին: Երբ այդ ծաղկեփունջը հայտնվեց խցում, խցակիցներով սկսեցինք քննարկել, թե վերջին անգամ երբ ենք կենդանի ծաղիկ տեսել. պարզվեց բավական վաղուց, պարզվեց նաեւ, որ հենց այդ ծաղիկներն էին մեր խցին պակասում` «կատարյալ երջանկության համար»: Ու հիմա ջանում ենք հնարավորինս երկարացնել այդ երջանկությունը. շաքարավազը չենք խնայում, ու առավոտյան սուրճից առաջ նախ նրանց ենք հյուրասիրում: Այդ ծաղկեփունջը նախօրեին Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, իրավապաշտպան, Իրանի քաղաքացի Շիրին Էբադիից եմ ստացել` «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի տեսակցությունների սենյակում: Իրավապաշտպանը ծաղիկներ էր տարել բոլոր այն քաղբանտարկյալներին, ում այցելել էր այդ օրը: Եւ պետք էր տեսնել այդ տեսարանը. կալանավորը (տվյալ դեպքում ես) վարդակակաչի փունջը ձեռքին վերակացուի ուղեկցությամբ քայլում է քրեակատարողական հիմնարկի միջանցքներով` բազմաթիվ այլ կալանավորների մտահոգված հայացքների ներքո: Նրանց հայացքներից ակնհայտ էր դառնում, որ առաջին անգամ են նման պատկերի ականատես լինում: Նույնիսկ երբ ճանաչում էին ինձ, տարակուսանքը նրանց հայացքում չէր վերանում, չնայած` հասկանում էին, որ, ուրեմն, ինչ-որ կարեւոր իրադարձություն է տեղի ունեցել: Իսկ իրադարձությունը իսկապես կարեւոր էր. պատմության մեջ առաջին անգամ Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր էր այցելել քրեակատարողական հիմնարկ: Սկզբում, երբ միջանցքում-հեռվից Շիրին Էբադիի ձեռքին ծաղիկներ տեսա` մեջս հպարտություն խաղաց երկրիս, հայրենիքիս համար: Ինձ թվաց, թե քրեակատարողական հիմնարկը ծաղիկներով է դիմավորել Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր, աշխարհահռչակ իրավապաշտպան Շիրին Էբադիին: Բայց ինձ հիասթափություն էր սպասում. Մայրության եւ գեղեցկության օրը կին իրավապաշտպանը ինքն էր ծաղիկներ բերել մի կալանավորի համար, որին քաղբանտարկյալ ու համախոհ է համարում: Մեր հանդիպման սկզբում Շիրին Էբադին ասաց, թե ցավում է, որ ինձ հետ բանտում է հանդիպում: Ես էլ ասացի, որ հանուն նման ծաղկեփունջ ստանալու արժեր բանտում հայտնվել: Չեմ կարող կանխատեսել, թե կարմրադեղին վարդակակաչները որքան կդիմանան բանտային ռեժիմին: Բայց ուզում եմ հավատալ, որ սա Նոբելյան մրցանակի դափնեկրի վերջին այցն է հայաստանյան բանտեր: Հավատում եմ, որ Հայաստան անունը դառնալու է Ազատության, Մարդու իրավունքների պաշտպանվածության, Օրինականության, Ժողովրդավարության հոմանիշ: Հավատում եմ, որ իմ ընկերների եւ իմ բանտում գտնվելն այսօր` Ազատ եւ Երջանիկ Հայաստանին մեր հավատարմությունն է խորհրդանշում: Հավատում եմ, որ մեր երեխաները ապրելու են Ազատ եւ Երջանիկ Հայաստանում:

ՆԻԿՈԼ ՓԱՇԻՆՅԱՆ
քաղբանտարկյալ
«Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ից
www.nikol.am

Նիկոլ Փաշինյան -

Ապրիլ 9, 2010

Update on Ashot Manukyan -or- Its Time for the Regime to Go

I received the update below regarding the status of political prisoner Ashot Manukyan. I have posted it verbatim (except for the attached links, whose format I changed), with my comments below.

----------
Ashot Manukyan, still imprisoned for fighting against the hijacking of Armenia, has won a slight battle today. The Court of Cassation (Constitutional court) has found that one of the laws the prosecution had used is unlawful. They remanded the case to the Supreme Court. Mr. Manukyan has been in jail for 2 years already.

There is a current initiative that should be passed only with the commitment of the Armenia lobby to push for an end to this regime (or at least its practices). The Dept of Defense should not open Armenia as a procurement option for Afghan operations (see the proposed amendment to the DFARs). This money will only be stolen.

Unfortunately, there has been no help from the Diaspora lobby. Case in point, at the Policy Forum Armenia seminar held at Georgetown last month, leaders and academics joined to discuss the possibilities of Diaspora-Hayastan relations. Each speaker had well-thought ideas, but NONE dared mention the elephant in the room: the absolute corruption of the present Oligarchy and the uselessness of moving forward without a serious regime change. audio link

Here is an article that proceeded the decision today:

The political prisoner Ashot Manukyan challenged the constitutionality of Article 309.1 of the RA Criminal Code at the Constitutional Court, which allows prosecutors to take back the accusation from the Court, make it more severe, and then resubmit it.
62 year old painter Ashot Manukyan is sentenced to six years imprisonment for his involvement in the events of March 1, 2008. This past Tuesday, the CC was scheduled to consider the appeal by Manukyan and make a decision. At the conclusion of two hours of discussions, the members of the CC decided to restart the deliberation of the appeal. The reason for this was that CC President Gagik Harutyunyan was absent, and the other 8 members of the CC were unable to reach a decision without him. This means that the CC decision, and therefore whether the political prisoner is freed or not, depends on Gagik Harutyunyan.

article link
----------------------------------------

This may have some potential to be some progress in the case, a small step forward maybe, but if this step is at all consistent with this regime's actions to date, it will be circular and unethical - any steps made will be for show. I would absolutely love for this regime to prove me wrong, and free Mr Manukyan as well as all of the political prisoners... but even that would be just a start to the change that is needed. But it would be an important start.

And of course, I love the idea that Diasporan organizations would organize and pressure the US and other western governments with the goal of supporting Armenia, a real, free and independent Armenia. But that is almost less likely than Sargsyan switching places with Mr Manukyan, himself. Again, though, I'd love to be proven wrong on this one.

I must say, however, that while I was not at the PFA meeting and have not yet had a chance to read what is available from the meeting (so my commentary on the meeting is limited), PFA is one of the only armenian organizations based outside of Armenia that has been critical of this regime, and has published informed, analytic pieces that challenge so many aspects of the criminal regime that has taken Armenia hostage. In contrast, well established organizations, the AAA, ANCA, church, AGBU and the rest of such groups have kept quiet, if not openly supported the regime, or some aspect of it.

All in all, what is this regime showing by putting a 62 year old man, a painter, in prison for his politics? The same thing it shows when it beats children, abuses women, and shoots at its own people- and more recently sells out not only its present, but past and future to save its own behind- it has to go.